Apr 25 2011

Lanzarote-Recife (ons einddoel)!!!

Published by under Reisverhalen

LANZAROTE – RECIFE

Verslag 3 Cabo Verde-Fernando De Noronhia-Recife

Donderdag avond 24/02
Luc heeft zonet Jef en Joep afgezet aan het strand van Cabo Verde met de bijboot, dat kon u nog lezen in verslag 2 (ze gaan er ene of twee(?) drinken. Bbij het terug aankomen aan de Marica even een berichtje terug naar Jef en Joep gestuurd via de marifoon: en mannen, wat vond ge van die blitzaktie..? Het leek wel een ware paracommandostijl !! Luc heeft zijn palestijnse sjaal, die hij normaal gebruikt als handdoek echt wel verdiend!
Luc geniet verder, na het afzetten van Jef en Joep van een rustige avond: verslag 2 maken, colaatje drinken, muziekje opleggen, lekker zitten in de kuip boven….De tijd niet echt in de gaten gehouden want het is buiten lekker zwoel weer, fijn maantje, zalig is het hier te vertoeven op een plaats waar weer weinig mensen kunnen geraken. En af en toe eens goed getuurd naar het strand om niet uit het oog te verliezen waar de mannen straks na hun “uitje” moeten opgepikt worden. Regelmatig zie ik de lichtjes van een wagen op “de ring rond het “Ilhao de Santiago” oprijden. En plots ééntje met een typisch taxilichtje een draai maken naar de oprijlaan van het ponton: dat zullen ze zijn! Luc direct naar beneden, want die gaan zeker meteen oproepen, en inderdaad : “Hallo Marica..?”” Yoww de mannen..!” Joep verschiet achteraf van het snelle antwoord, ..”net alsof jij daar klaar zat te wachten aan die marifoon man..!”
Ok, trossen los, ’t “bjuke” starten en zachtjes naar de kant. Dat lukt allemaal aardig en bovendien maakt Joep het me gemakkelijk door met z’n telefoonzaklamp aan te geven waar ik mag stranden. Jongens, dat wordt een gegiechel. De heren hebben een goed glaasje gedronken, maar dat belet Jef niet om goed en wel in te stappen (de kleren zijn ondertussen terug droog) en Joep ziet het zelfs nog zitten om feilloos te sturen….Op naar de Marica, nog een pintje op de boot en dodo…Jef blijft het uitgieren. Was bij aankomst op het strand door en door nat van de golf die hij over zich heen kreeg en toen hij de taxichaufeur moest betalen trok die maar een raar gezicht om dat het geld dat hij ontving helemaal doorweekt was…Dat zal ook het geval geweest zijn voor de autozetel waarop Jef zat..! De danstent leek in ieder geval aardig en de Cabo Verdici niet te versmaden, dan kunnen jullie je wel indenken..! Schoon volk hier.

Vrijdag 25/02/
Jef en Joep gaan na het ontbijt op stap in de stad om de rest van de inkopen te doen en te kijken of we kunnen internetten (verslag 2 doorgeven, weerbericht binnenhalen, de rest van de food halen…). Ok, wij dus de met z’n drieën de bijboot terug in. We gaan best landen op het strand, want de waterstand aan het ponton is wederom niet hoog. Opletten, want het wordt hier plots ondiep en dan kan de schroef vastgeraken in het zand. Luc meent op een zeker moment dat de tijd daarvoor aangebroken is en roept alvast: ..”komaan Jef, geef dat touw eens door, dan zal ik de boot al naar de kant trekken…”. Maar….daar is het eigenlijk nog geen tijd voor..Het water is nog te diep en Luc verdwijnt dus helemaal onder de waterlijn, om even later weer boven te komen : pet en brilletje nog mooi op hun plaats en een beetje zoutwater uitspuwend, zoekend naar vaste grond die er een beetje later komt. Jef komt er niet meer van bij, Joep kijkt eerst even meewarrig van..: moet ik hem er nu gaan uithalen..of , neen hij zal z’n plan wel trekken…Luc, de blitzaktie van gisterenavond nog in het geheugen dacht waarschijnlijk al aan een “remake”…!
Bon, als we vanavond alles hebben dan kunnen we morgenochtend vertrekken richting Recife….het einddoel van onze reis. Wel nog een goeie 10 a 12 etmalen…Jef en Joep dus terug de stad in (die Jef nog niet gezien heeft bij daglicht) en Luc terug met de bijboot om te karweien op de boot, dat lukt een pak beter als je geankerd bent dan tegen dat je op zee zit. Jef en Joep komen bepakt en bezakt terug en dat wordt allemaal keurig ingeladen in de kastjes. Er is ook heel wat brood verpakt in pvc dat kunnen we dan hopelijk lang vers houden. De verse broodjes gaan er natuurlijk het eerst aan, het andere brood en knackebrood is voor reserve. Ook een hele blok ham. We gaan niet van honger omkomen.
Zaterdag 26/02 de dag van ons vertrek in Cabo Verde. 10.24u, off we go…
Goed geladen met eten en water, en voldoende diesel gooien we het anker los. De open zee tegemoet. Onze buren zijn met hun “Inspirity” ook al vertrokken, Jef probeert ze op te roepen via de marifoon en dat lukt wat later ook. Plots krijgen we richting open zee een klein bootje in de gaten: vissers. Ongelooflijk hoe die hier zo ver raken met roeispanen die meer op een balk van een timmerman lijken, peddelen ze naar een gunstige plaats waar ze hun lijntjes uitgooien. Jef moet wat manoeuvreren omdat er in hun buurt ook nog een boei ligt. Hij stuurt de boot langs de boei af zodat we tussen de boei en het bootje kunnen doorvaren, maar dan plots krijgt Jef de juiste ingeving..: die mannen hangen toch met dat bootje niet vast aan die boei zeker …! Miljaaarde! Natuurlijk wel, hoe kunnen die daar anders blijven “dobberen”? Overstag!, roept Joep, het zeil de andere kant uit en net op tijd schuift de Marica naar bakboord, weg van de boei en de vissers. Als we nogal boos onze handen opsteken wuiven de mannen vrolijk terug….

Na enige tijd verdwijnt Cabo Verde uit het zicht en we realiseren het ons misschien niet echt, maar dit wordt ons uitzicht voor de komende 10 dagen….
Vanaf nu volgen we de “Gita-lijn” richting Recife zegt Jef.
En toch. Je zou denken, het ziet er altijd hetzelfde uit, maar dat is het niet, de nachten met volle of afnemende of wassende maan, de overgang van nacht naar dag, het dalen van de maan en het stijgen van de zon, de open sterrenhemels of juiste dikke pakken wolken die met je meedrijven of soms de gitzwarte nacht waar je dan weer geen hand voor de ogen ziet : het is en blijft een mysterieuze ervaring…Ook de deining en de golfslag is altijd weer anders. En we hebben best wel wat deining, ok wel stille stukken.
De wind hangt rond de 20 a 25 knopen en vandaag is de nacht gitzwart, geen maan te bespeuren. We spreken onze wachten af en blijven het houden op 3u per man, 4u lijkt ons te lang, zeker voor Jef en Luc. We blijven die 3 u dus houden voor de gehele overtocht. En het is raar, maar alle drie kijken we uit naar de aankomst….Het ontlokt Luc een beetje de idee dat het leven van een zeeman samenhangt met het woord “verlangen”. Het verlangen om te kunnen vertrekken, vervolgens om “aan te komen”, ergens aan land te kunnen gaan, en daar weer te verlangen om “thuis” te geraken, weer weg dus. En als ze één maal aan land en thuis zijn, opnieuw het verlangen voelen opkomen om weer die zee op te gaan…

Zondag 27/02
05.17u: 14.5 knts wind. We starten de motor om de batterijen te kunnen opladen. Geen koude maar wel een vochtige nacht. In de ochtend om 8.22u is er al een heerlijk zonnetje en sinds ons vertrek in Lanzarote hebben we nog geen druppel regen gehad. We zijn aan het laatste stuk bezig van onze boottocht, maar het is nog een lang stuk en dus steekt regelmatig het “thuiskomen” de kop op. In de loop van de dag wordt de oceaan wat rumoeriger en we hebben al een paar brekers binnen gehad, wat niet leuk is zeker niet als je pas gedoucht ben en uit de vorige verslagen weten jullie dat dat toch wel een karwei is met ons “sproeierke”. Luc pakt de eerste wacht vandaag, we varen op het grootzeil (ingekort) en de motor. Joep pakt de tweede wacht, Jef de derde, en het ontlokt hem de gedachte in het logboek dat hij vandaag drie douches gehad heeft: 2 met zout water en één met zoet water…Jammer genoeg heeft Jef bij die brekers zijn raam wat laten openstaan: zijne nest kletsnat! Echte zeebonken hebben daarvan geen last, schrijft ie… Jef installeert zich achter zijn bed op de grond. Luc neem terug de vierde wacht tegen de ochtend.
Maandag 28/02
Zonnig weer vandaag, maar het zicht wordt beperkt door een soort stof of is het fijn zand? Dat blijkt later als er een fijn laagje rood tot ros zand overal op de touwen blijft hangen. Is dat nu van de Sahara dat door de winden over de oceaan geblazen wordt? Vreemde natuurverschijnselen, maar het is wel zo. Tegen de avond neemt Jef de eerste wacht en plaatsen we de boom op de Genua omdat we iets minder wind verwachten en verder is er geen sterrenhemel, geen maan en niets te bespeuren van andere boten op de plotter. We zijn alleen op deze grote plas….Om 22.00u starten we de motor en kunnen de batterijen weer opladen.
Dinsdag 01/03
Het afrollen van het grootzeil wil weer niet goed lukken, de zee is kalm, de sterrenhemel is nu helder. Tijdens zo’n wachten sta je te turen over de zee, te denken met je eigen gedachten, op …
Woensdag 02/03
…wordt Joep er zowaar poëtisch van:

“Zie ze daar staan gapen aan de buiskap, onder
der sterren, hun vrouwen in den verre,
hunkerend naar kind en haard, maar zij, de boot
die vaart en vaart
Het stinken is begonnen, de deo geeft zich gewonnen
Fruit is al verrot, scheurbuik in het verschiet. Maar zij, de boot,
die vaart en vaart…”

Ja, ja, mannen onze schipper is er ééntje uit de duizend want ook op blinkende sterrenhemel-nachten leidt dat tot mooie teksten in ons logboek (20/02):

De zee licht prachtig boven een heldere
sterrenhemel, een waar festijn voor het oog,
een genezing voor de ziel,
in het kielzog
van de Marica…..

Of bij volle maan-nachten (21/02):

Ik kijk naar de maan
Soms zo rond en fier
Het leven, mijn leven,
Mensen, mensen kijk toch hier.

Spiegelbeeld van de zon
zo anders dan de sterren
De ziel verscholen,
Achter oceanen en bergen

Profiteer van het goed,
Profiteer van het kwaad,
Religie, de bijbel,
of….een baard.

We gaan de klok langzaam aan terugdraaien (vandaag 1u) om zo stilaan op “Recife-tijd” te geraken. Gedurende de dag krijgt Joep het te warm. Een touw aan de boot knopen en het water in…Niks voor Luc die zowaar haaien voor zijn geest ziet opdoemen. En Jef waarschijnlijk ook, of een tonijn..? Maar op 7°19’570N en 26°8’170W geniet Joep van de frisse atlantic golven over zijn “bast”.
Wat zullen we vandaag eens eten vraagt Jef zich af? Eigenlijk moet er toch ook eens friet van komen op de Marica! Zo gezegd zo gedaan. Hoé Jef het gedaan krijgt is een raadsel. Hij werkt zich telkens in het weet in die sauna van een kombuis, giet een bus olie in een kom en op de wiegende zee slaagt hij er in om op 7°10’549N en 26°8’846W en op het dansende gasvuur in de Marica voor ieder van ons een serieuze portie zelfgemaakt friet op te dienen!Hij niet voor niks frituur van het jaar geweest, nu is hij ook nog frietenbakker op de oceaan…
De nacht wordt fris en donker, veel sterren en massa’s fosfor in de golven vandaag.

Donderdag 03/03

Om 02.28u tekent Jef op in het logboek: “een zwoele nacht, ik zit hier bijna in m’n nakie”. Tegen de ochtend merkt Luc een boei op, voorzien van een antenne, wat doet dat hier zo midden op de oceaan? Wellicht voor observaties…Tegen de avond bespeurt Jef in de verte wolken, regenwolken? Het mag eens regenen, als was het maar alleen om de boot eens goed af te spoelen, de boot hangt werkelijk onder het rode stof. Nog een goede 5°58’, en we varen over de evenaar. “zouden daar dan lichtjes en slingers hangen?” vraagt Jef zich af..? Tegen de avond gaat de wind weer liggen rond de 10 knts. De motor op en een beetje “speed “ vindt Jef, want zijn schatjes wachten in Recife (hoopt hij toch). Ook bij de tweede wacht van Luc lijkt er regen op komst, maar die valt er toch niet door….

Vrijdag 04/03

13 knts wind…Da’s te weinig, ook nu de motor aan. Als we op 3°14’ zitten bespeurt Joep onweer ten zuid-Oosten van ons. Zouden we het op ons dak krijgen? Vanavond merken we op dat we over de helft zijn van ons traject Cabo Verde-Recife. De Marica vindt het leuk om in de warmere wateren te varen van het zuiden, ze gaat zich hier vast thuis voelen schrijft Jef…Hij grijpt ervan naar de sateliettelefoon en op 3°46’N en 27°28’W belt hij zijn Gita op….

Zaterdag 05/03

De wind zakt nog verder naar 3,5 a 4 knts. Bewolking neemt toe en er valt regen…Dit is de eerste regen in bijna een maand tijd. Jef zag de wolken griezelig dicht bijeen pakken op de radar in de loop van de nacht toen die er uit vielen. Maar voor ons frist het op en doet het deugd.

Zondag 06/03

Er is weinig “trafiek” van andere boten o de oceaan. Je ziet af en toe in de verte of op de plotter een oceaanstomer, meestal tankers of grote vrachtschepen. Op heel onze overtocht hebben we één zeilboot gezien. Vandaag ontmoet Jef wel een “paljaske”, het vrachtschip Dai Shangai wenst geen 10° van zijn koers af te gaan om ons te ontwijken….Om 10u57 (Recife time) komen we aan een magisch moment: we gaan de evenaar over varen! Het is nu 00°00’000S en 29°10’171W zoals we later op het dvd filmpje van Gilbert zullen kunnen zien. Wat heeft hij dat weer prachtig voor mekaar gekregen. Joep heeft oog voor dit soort magische momenten. Doordat Luc onze laatste porto op de “Inspirity” achtergelaten heeft doen we het daarom maar met iets anders. 4 (?), jawel 4 glaasjes Berenburger worden ingeschonken om hier op te klinken. Zelfs Luc die de hele reis maar “zo zo” is kan dat niet laten voorbijgaan…Het vierde glaasje is, ja, wat had u gedacht, voor Neptunus, die ons een veilige overvaart moet verzekeren…
De zee is verder rustig, maar tegen de avonden pakt de warmte van de dag zich samen in dikke trossen wolken die er dan in de loop van de nacht hun regen uitgieten…als Luc in de vooravond wat achterwaarts zit te turen meent hij een luchtstreep als van een vliegtuig of straaljager op te merken die op het einde van de lucht de zee raakt, of wa is da? Een tornado! Roept Jef, mannen, een tyfoon..! Jef en Luc beginnen de losse dingen te bergen, moeten we het dekzeiltje dat we opspannen tegen de al te felle zon niet verwijderen..? Joep vindt het in ieder geval geweldig en schijnt niet te paniekeren, maar haalt het filmtoestel. Mannen, dit maakt niemand mee. Zo’n wervelstromen zijn slechts uitzonderlijk waar te nemen en als ze echt rond je boot hangen kan je naar beneden, zeilen binnen en blijven dobberen, hopend nergens tegenaan te botsen….Gelukkig staat de wind anders en drijft de slurf naar de andere kant. We merken gaandeweg wel meer deining, zou dat kunnen van die wervelstrom? In de nacht krijgt Jef wel een pak regen op zijn doos, het giet er uit. Aanvankelijk is dat natuurlijk verfrissend maar bij het wacht houden is regen toch geen aardigheid. Jef ziet het bij de wissel van de wacht met Joep even niet meer zitten en is blij dat hij z’n nest kan intrekken….

Maandag 07/03

Ook de vroege ochtend blijft nog getekend door af en toe een bui die later wel wegtrekken en helemaal verdwenen zijn tegen dat Jef zijn wacht terug is. Met het licht worden ziet hij het ook weer zitten, het is vooral die vettige pleknest van dat zout water, je onvoldoende kunnen verfrissen en wassen, Jef vloekt ervan dat hij zich nog nooit zo weinig gedoucht heeft als hier op de boot, en dat kunnen Luc en Joep ook beamen. Een mens past zich snel aan de veranderende omstandigheden aan…
Joep past intussen onze koers aan. We gaan niet in één ruk doorvaren naar Recife. Een stop op Fernando de Norhonhia zal ons deugd doen…Tegen de avond merkt Jef een verstekeling: een groezelige vogel die al van 19.00u zich aan het wassen is vooraan op de punt van de boot, we lijken wel een varende vogelkooi…

Dinsdag 08/03

Aankomst in Fernando de Norhonhia. Wat doet het deugd om weer land te zien! Het ziet er heel mooi en groen uit. Op 03°49’S en 32°24 W ankeren we voor Fernando de Norhonia. Het heeft wat moeite gekost om aan te meren, want er liggen talloze bootjes kris kras door mekaar voor anker. Wat verder is er een soort van baai, maar geen ponton, dus ook geen jachthaven hier waar je makkelijk kan aanmeren. We gaan voor anker, maar moeten dat even later terug lichten om ons op een betere plaats te leggen. Jef en Joep halen water met de bijboot en tegen de avond gaan we naar het “stadje”. Er is een cafeetje vlak aan de haven, maar we kunnen niet meer binnen, ze gaan sluiten. Maar, dat is buiten Jef, zijn Portugees, en zijn charmante gesprekstechnieken gerekend, want 2 minuten later zitten we aan een tafeltje met een lekkere Bacardi Cola voor ons en een geweldig zicht op de baai en de oceaan: dit is goud waard! Zalig gewoonweg. Eten kunnen we hier niet meer, maar dat doen we dan wel straks op de boot. We horen dat er vanavond in het dorpje een feestje is om carnaval af te sluiten. We willen een taxi nemen, maar er komt ook een bus. Dat is op zich al geweldig. De chauffeur zet ons af en we komen aan de staart van de stoet terecht. De mensen zijn niet meer verkleed, het is de laatste dag. Het maakt geen verschil voor ons. De vrolijke muziek brengt ons direct in de sfeer en we worden zelfs door een plaatselijke nieuwsploeg voor de camera gehaald. We zullen waarschijnlijk nooit weten of we live op TV Brasil gekomen zijn.. Dan gaat het verder naar de speelplaats van het dorpschooltje waar een podium opgesteld staat, de muziek loeit: dansen! We laten ons niet onbetuigd, de sfeer zit er hier meteen in.
Laat op de avond terug met een taxi, die ons aan het café afzet. De serveerster had gezegd dat de deur nog open zou zijn, want onze spullen liggen nog binnen. Maar: …niemand te zien, en onze sleutel van de Marica ligt daar binnen. Er is nog een raampje open…We geven Joep een duw en hij geraakt binnen, maar, net op dat moment komt de eigenaar opdagen die dat niet leuk vindt. Onze uitleg dat we enkel onze sleutel wilden zegt hem niks. Nors gaat de deur open en komt de bagagezak van Joep bij ons terecht…
Ons bijbootje ligt nog mooi te wachten. Veilig aangekomen op de Marica (toplicht brandde nog) en na nog een heerlijk biertje onze nest in. Wat zalig, zo slapen op een ankerplaats!

Woensdag 09/03

Jef en Joep trekken alvast naar de “Policia” om ons in te klaren. Luc blijft op de boot, maar even later klinkt het over de marifoon of ik toch ook niet kan komen…Het is een geweldige scène op dat politiekantoortje. Er zijn zeker 10 man betrokken bij het inklaren: politie, douane, financiële politie, vreemdelingendienst en wat weet ik nog niet allemaal. Van elke soort een stuk of drie…Maar bij aankomst zit daar ook de eigenaar van het caféetje van gisteren..Ik heb het gevoel dat dit niet goed komt…Hij gaat mee met ons naar binnen en beklaagt zich dat het slot van zijn raampje (dat al kapot was) beschadigd werd door ons. Klopt niks van, maar met een klein bedrag is hij akkoord om het zo te laten. Goed dat Jef zijn Portugees zo goed beheerst want anders ben je hier echt wel de sigaar. We zien het in de loop van de dag verschillende keren : die policia, dat hangt en zit hier rond dat houten kantoortje zoals je het in de beste strips van Lucky Luke niet kan terugvinden…wie tot de “club” wil behoren krijgt hier volgens mij een baantje bij de politie of wordt minstens ingeschreven als ambtenaar. Dat zal de werkloosheidsstatistieken naar beneden halen. Na ongeveer 1 a 2 uur zijn we er door. De slimste van de bende moeten we volgen naar een kantoortje er naast. Daar legt hij heel ingewikkeld bij een kaart tegen de wand uit dat dit hier een natuurgebied is en dat we niet mogen aanmeren wanneer we van hier vertrekken en dat we dolfijnen en schilpadden gerust moeten laten….

OK mannen, nu nog diesel vinden. Wat verder is een tankstation. Jef chartert een kerel (blijkt uit Recife te komen) die ergens een kruiwagen “vindt” en met ons meerijdt. Voor een paar real wil hij de boel voor ons wel versjouwen. Ze tanken hier ook alleen maar “rooie..”, van witte hebben ze nog nooit gehoord. Wat is het verschil misschien? De prijs? Nee, nee, dat kennen ze hier niet. Al onze bussen gaan helaas niet in die kruiwagen. Luc en Joep moeten sjouwen, maar voor Jef ziet het er beter uit: hij hoeft alleen maar zijn hand op de bus in de kruiwagen te leggen en het komt goed! Als we ter hoogte van het politiekantoortje komen begint de kerel zijn kruiwagenwiel te schreeuwen naar “olie!” Van het moment dat hij op het strand komt zet hij het op een lopen om niet met de kruiwagen vast te geraken in het zand en nu wordt het dus zwààr voor Jef die wel moét meelopen…! Een prachtig zicht.
Ok, de boot in ermee en Joep en Luc gaan nog terug met twee bussen. Als ze volgetankt zijn stopt er net een pick up en kunnen we mee in de achterbak, dat eindje hoeven we ze al niet te dragen.
Vanavond gaan we boodschappen doen in het dorpje en daar in een restaurantje eten. We staan te wachten aan de bushalte, maar een kerel die schijnbaar ook naar het dorp wil steekt zijn hand op als er een oude Toyota Land Cruiser passeert met “dubbele cabine”. Luc rent erheen, we mogen mee. ’t Kost even veel als de taxi. Hij heeft vanachter in de bak een kanjer van een tonijn liggen. Akls ze er hier zo één gevangen hebben komen ze qua inkomen toe voor een week…Door de klaarte zien we nu iets meer van het dorp. Het is er een aangename sfeer. Grote brede straten met véél putten in, daar zijn die van minister Crevits hier in Vlaanderen niks tegen hoor…Het schijnt niemand te deren. Ook niet hoe de electriciteitsdraden hier (nog bovengronds) aan de palen hangen. Jonge, jonge, daar moeten af en toe toch accidenten mee gebeuren! Jammer dat we het filmtoestel niet mee hebben.
Inkopen doen en daarna op zoek naar een restaurantje. De maaltijd is eenvoudig maar heel lekker: echte Braziliaanse kost met bonen incluis, maar het serveerstertje lust er geen pap van, die moet volgens ons gisteren na die carnavalfuif nog serieus lang zijn blijven hangen hoor…!
Ook de terugrit is geweldig. Ze bellen voor ons een taxi. Maar we bestellen eerst nog een koffie. Geen twee minuten later staat die kerel er al met zo’n antieke VW Buggy. Keert zich mooi om zodat hij direct kan vertrekken met z’n uitlaat recht in onze richting, en de motor niet afzetten hoor…Jef van voor, Luc en Joep op het achterbankje. In de zwoele wind richting Marica. Zalig is dat. Moet je bij ons niet proberen, gegarandeerd een boete. De Marica ligt nog mooi te wachten, maar deze keer hebben we het toplicht vergeten aan te zetten, het was nog klaar toen we vertrokken, maar we vinden haar toch veilig terug en kruipen aan boord. We maken de boel klaar voor morgen en kruipen dan de kooien in na nog een heerlijk drankje in de kuip. Prachtig zicht, heerlijke momenten…

Donderdag 10/03

Terug vertrokken vanuit Fernando. Tot nog toe constant gevaren aan 7 knts, dat gaat vooruit, de schatjes komen in zicht…! Om 23.17u zitten we al terug op 5°31’ zuid. Jef heeft het gevoel dat hij sinds Cabo Verde eigenlijk wil aankomen en dan was het eigenlijk nog een serieus lang stuk natuurlijk. Luc daalt even af in de boot om iets te halen en krijgt onze fruitnetten in de gaten…: ..leeg….! Zeg mannen, we zijn iets vergeten in Fernando. Wat? Vers fruit te kopen…Dedjuu, dat zal dan blik worden, daar hebben we er gelukkig nog genoeg van. We kraken meteen een blikje annanas: heerlijk, maar volgens Jef lang niet zo goed als de verse die we binnenkort in Recife zullen proeven.

Vrijdag 11/3

Met wassende maan en met een rustige zee varen we Recife tegemoet, het einde van onze reis. Morgen zal het land in zicht komen tegen de vroege ochtend aan.

Zaterdag 12/03

Laatste notitie van Jef in het logboek om 01.45: Pos 07°31’288S en 34°25’606W. COG is 210°. SOG is 5knts. Nog een kleine 37 mijl tot de haven van Recife. Jef geeft iets meer zeil aan het zeiljachtjef, het gaat hem te traag, hij wil, net als wij, aankomen…
En dat doen we. Natuurlijk op de tonen van de Conquest of Paradise zoals het op de DVD te zien is. Het duurt een heel eindje vanaf het ogenblik dat je land in zicht krijgt, en dat je effectief binnenvaart, maar dat maakt er allemaal deel van uit. Met de boot varen en aankomen, je krijgt de tijd om rustig te wennen. Langzaam varen we dus langs de omgeving en de gebouwen die Jef allemaal kent en we varen de haven binnen tussen de “houten palen” die de geul aangeven waarbinnen we moeten blijven. Binnenkomen, naar bakboord draaien en een plaatsje zoeken tussen de andere boten. Een arbeider van de havendiensten komt ons vanuit z’n sloep helpen aanmeren. We leggen de Marica vast en beseffen alsmaar meer: hier knopen we ook een eind aan onze reis, een eind aan het verhaal.
Goes –Recife : “we hebben het geklaard”!

Het haventje van Cabanga is heerlijk. Een zwembad, een pintje en voor Luc: land onder de voeten!!! Terwijl Jef en Joep moeten waggelen op land en hun zeebenen moeten wennen is dat voor Luc net andersom.

Langzaam komt het allemaal terug in een nieuw ritme: dat van het land. We hebben nog drie dagen om Recife te verkennen, een heerlijk plaatselijk restaurant te bezoeken, een cocktail te drinken zoals ze die alleen maar hier kunnen maken, lekker rustig zitten in de zwoele avonden, kuieren langs de esplanades van het strand, op terras vertoeven van Jef’s appartement, de sfeer in de straten de snuiven, een marktje te bezoeken, kortom : Zuid-Amerika, Brazilië in ons op nemen. Zo moet het ongeveer voor Cristoffel Colombus gevoeld hebben in een andere tijd….

Met veel plezier hebben we samen deze reis gemaakt….

Jef, Joep en Luc. 

One response so far




One Response to “Lanzarote-Recife (ons einddoel)!!!”

  1.   Partheniaon 03 Sep 2014 at 23:31

    I read a lot of interesting posts here. Probably you spend a lot of time writing, i know how to save you a lot of work, there is an online tool that creates high quality, SEO friendly
    posts in minutes, just type in google – laranitas free content

Trackback URI | Comments RSS

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>