Feb 25 2011

lanzarot naar Kaap verdische eilanden

Published by under Reisverhalen

DEEL 2 VAN ONZE AVONTUREN…..LANZAROTE – RECIFE

Hoi allemaal,
Eigenlijk gaat het al om deel 3 want na onze vorige halte in Lagos is Joep met een paar trawanten onze Marica gaan overvaren naar Lanzarote.
De boot ligt daar goed en wel, en in perfecte staat, mooi op ons te wachten als we er met z’n drieën aankomen op donderdag 10 februari 2011…
De taxi zet ons vanaf de luchthaven (ongeveer een half uurtje rijden) af in de stralende zon in de Marina Rubicon. It’s summer here!!!!!
Het weer is dus stralend, zeker 24°. De boot een beetje opgetuigd, onze spullen uitgepakt, kajuiten geïnstalleerden…in de zon gelegen, gelezen, zitten kletsen,…tis hiersuper! Vanaf morgen is t werken geblazen om alles klaar te maken.
Joep heeft al naar het weer gekeken, dat ziet er voorlopig goed uit. Een aperitiefhapje eten in de boot met een beetje van onze porto en dan in t stadje hier iets eten….
Op vrijdag 11/02 terug mooi weer. Op de boot gewerkt (we houden er een rustig tempo op na!) en
morgen wellicht ook nog. Ook nog wat gaan kletsen in de haven,een Frans koppel ontmoet met een catamaran die in België alles verkocht hebben en nu een Bed& Breakfast gaan uitbouwen op hun ruime boot, ook een mooi idee natuurlijk. Zij helpen ons aan een reveteertang van een andere vriend-zeiler die we nodig hebben om een lier op de giek te plaatsen. Porto gedronken, kip met friet gaan eten,….
Zaterdag 12/02 verder opgerommeld, oa ook de boot al wat algenvrij gemaakt (ja, ja, t is hier echt zwemweer..) dat scheelt volgens Joep tot een knoop als we dat goed verwijderen en die kunnen we straks wel gebruiken.
We zijn allemaal moe, zelfs Jef is al om 22.00u in bed. Joep neemt nog wat literatuur door over de Kaap Verde eilanden voor het geval we daar gaan aanleggen (naar het schijnt zijn er veel walvissen te zien rond die Kaap Verdische eilanden..). We hoorden via Rudy dat het zo regent in België en we konden het daarstraks ook zien op het weerbericht op U-grib.
Het eiland zelf is erg ruw, veel vulkanisch gesteente, weinig begroeiing. Ze zijn hier nu, 12 februari nota bene, ‘s morgens om 10u al bezig alles aan het besproeien met de waterdarm, de rododendrons zijn hier zelfs al uitgebloeid….Als alles goed gaat zouden we zondag vertrekken (of maandagmorgen). Maar alle boodschappen nog doen, water inslaan, en de zeilen terug op hun plaats krijgen (grootzeil en Genua).
Bedoeling is eigenlijk zondag te vertrekken, maar we moeten ook nog een stuk laten laten afzagen van onze spinakkerboom (die is iets te lang om handig te kunnen werken als je op de deinende zee staat) en dat moeten we in de haven laten doen omdat we er zelf niet het juiste gereedschap voor hebben. Bovendien heeft Joep vanmorgen bij een inspectie aan de schroef nog een probleem vastgesteld: de anode is rond de schroef verwijderd en daar moet een nieuwe rond, want zonder dat is je schroef na een tijdje het “haasje”…Dat is in het vlaams: ..dan is je schroef opgevreten en moet je het zonder doen, wat we natuurlijk helemaal niet willen, al was het maar om van die vertoningen te vermijden zoals we die in Lagos hebben moeten opvoeren bij het binnenvaren van de haven daar.
Verder doen we nog boodschappen en stouwen we het schip helemaal vol: 4 winkelkarren met eten en 2 met water…Op de Kaap Verdische is het drinkwater immers niet zo best en moet je uit flessen aankopen. Het weer blijft intussen goed, al was het vanmorgen wat betrokken. Voor de komende dagen is er wind, en we moeten zeker ook niet te lang oponthoud hebben, want dan wordt het windstil, en dat is ook weer niet goed.
Zondag 13/02. We houden het rustig vandaag en hopen morgen bijtijds te kunnen vertrekken als (”als”) ze een beetje doorwerken aan onze spinakkerboom in de haven morgen…
Maandag 14/02. Valentijnsdag! Bij deze aan al onze lieve vrouwen thuis: een heerlijke Valentijn toegewenst!
Tegen dat de klus geklaard is in de Marina is het ver 14.00u… Dat gaat namelijk zo: ze nemen je stuk in ontvangst en zeggen dat het dadelijk klaar is. Dus wacht je ter plaatse, maar dan komt er een schip binnen dat even in de lift moet en laten ze je stuk “even” liggen. Op de duur ga je dan “even” een koffie drinken in afwachting dat het klaar is, maar… het is dan nog niet klaar. Joep even over en weer om met een tweedehandse gekochte duikinstallatie de anode te bevestigen en Yep…14.00u dus.
We willen liever in de klaarte vertrekken en niet al dadelijk een nacht moeten invaren, en dus besluiten we morgen dinsdag bijtijds (6.00u) op te staan en te vertrekken…..
Of dat allemaal gelukt is horen jullie als we de eerstvolgende halte (Kaap Verdië dus) bereiken. Het is dus niet ongewoon dat jullie hier een 8 a 10 dagen niets nieuws meer zullen op lezen, maar voor fervente gsm’ers zijn we nog bereikbaar voor zover we nog in de buurt van de Canarische kusten rondtoeren….
Tot binnenkort!
Jef, Luc en Joep

LANZAROTE – RECIFE

Verslag 2 Lanzarote-Cabo Verde…

Hoi allemaal,
We hebben wel wat werk gehad vooraleer we in Lanzarote konden vertrekken zoals jullie in het vorige verslag konden lezen, maar op dinsdagmorgen 15/02 hebben we dus het ruime sop gekozen voor een tocht van een 7 a 8 etmalen richting Kaap Verdische eilanden.
Op het ogenblik dat we dit schrijven zijn we al onze tweede dag in Cabo Verde. Het verslag zal dus misschien iets anders klinken dan toen we echt op volle zee zaten, want het was voor ons allemaal de eerste keer dat we zo lang aan één stuk op zee zouden zitten. Een speciale ervaring. De spanning is er nu natuurlijk een beetje af want we zitten nu al goed en wel in Cabo Verde…
Dinsdagmorgen 15/02 dus vertrokken met licht bewolkt weer. We laten het vulkanische Lanzarote en de marina Rubicon achter ons. We varen langs Fuerta Ventura tegen een snelheid van een goeie 5 knopen, een vislijntje uitgerold, maar niks gevangen. We verdelen de wachten voor deze eerste avond, maar Jef neemt de wacht van Luc over. De gehele dag geen problemen gehad, maar tegen de avond aan gaat het mis, de pillekes hebben niet echt hun werk gedaan, het eten van vandaag moét eruit….Het leek nochtans te gaan vlotten, want de gehele dag was er niks te merken. Niet dus….
De wind zit soms goed, soms minder, de zee eerder wat aan de woelige kant, dan weer rustig…Heel regelmatig vele, dikwijls vele tientallen dolfijnen tegelijk die met ons mee zwemmen, en die ditmaal ook heel regelmatig zotte buitelingen maken waarbij ze hoog uit het water komen en een licht piepend geluid maken. Blijft prachtig, charmerend, mysterieus, aangenaam,…Ook zeeschildpadden en Portugese oorlogschepen (een benaming voor een soort van giftig, vervelend kwalletje) komen we tegen. Het zicht blijft goed met ’s nachts mooie heldere maan over de oceaan, heel erg speciaal. Vooral ’s nachts geeft de inktzwarte zee een heel ander, magnifiek beeld dan overdag. Zeer regelmatig krijg je in die donkere zee ook weer de fosforglinsteringen te zien, zachte schuimende golvenkoppen of een golf die schip en bemanning oplicht als een veertje en weer een paar meters verder de oceaan induwt. Ook verandert de sterrenhemel regelmatig in de loop van de nacht. De maan verschuift en tegen de ochtend gaat ze onder in het westen en komt in het oosten alweer de zon op…
Maar het loopt niet altijd even gemakkelijk, er moet echt wel gezeild worden, soms met windsnelheden tot 30 knopen, juist voor de wind liggend, moeten de zeemanskunsten dan boven gehaald worden. De spinakkerboom die we hebben laten inkorten in Lanzarote wordt een paar keer gemonteerd en dat loopt veel makkelijker dan de eerste versie. Jef speculeert er samen met Joep nog een beetje over hoe hij hem aan de mast kan bevestigen om het nog makkelijker te laten lopen.
Het eten maken in de kombuis beneden (een terrein waar Luc zich niet aan waagt) is zoals Joep dat uitdrukt, bij wijlen een echt “gevecht leveren”. Jef en Joep komen regelmatig met een bezweet voorhoofd naar boven bij die gelegenheden, en moeten dan even naar lucht happen. Luc houdt het er op dat hij een serieuze bijdrage levert als hij wat groenten kan versnipperen in de kuip boven, en vanaf de derde dag lukt het wel al om mee af te drogen beneden. Dat is in tijd beperkt en haalbaar. Constant op zee zitten is toch iets anders dan af en toe nog eens aan land gaan zulle…We stellen vast dat het goed lukt om het op dit toch beperkt terrein met mekaar te kunnen blijven vinden.
Vanaf de derde dag kan Luc meedraaien in de Shifts en die gaan dan van 20u tot 23U; van 23u tot 02u; van 02u tot 5u; en vanaf 5u neemt de eerste wacht de laatste tot 8u terug over. Wie dus begint heeft gedurende die nacht twee wachten, maar iedereen kan altijd minstens 6u slapen als…er niks gebeurd. Dat is al eens een twijfelgeval met een passerende boot, maar die zijn op deze route eerder uitzonderlijk. Meestal gaat het over het bijstellen van de zeilen of beslissen of er op motor moet gevaren worden bij te weinig wind als de Genua bigint te “klapperen” en de anderen uit hun evenwicht en slaap brengt. Op heel onze overtocht van 7 etmalen (we zijn woensdagmiddag 23/02 toegekomen) zijn we éénmaal (1x!) een andere zeilboot tegengekomen…
Dus jongens, als jullie doodleuk om 23.30u gebruik maken van de Iridium om een berichtje te sturen (wat voor jullie waarschijnlijk niet laat is), dan liggen er hier al twee in hun nest, en zit de derde met al zijn aandacht in de kuip boven naar de open zee te turen.
Op onze derde dag rinkelt het aan de vislijn. Jef heeft in Lanzarote een iets professioneler toestel aangekocht dan het “plankje” uit onze eerste overtocht, namelijk een stevige molen met een draad tot 60 kg. Die is vanachter aan de “balustrade” bevestigt. Daar mag al eens een tonijn aan gaan hangen…En dat doet ie…Het molentje maakt een snorrend geluid, ten teken dat er beet is. Na een tijdje krijgen we hem in de gaten. De jongeheer komt regelmatig bovengedreven en terwijl Joep hem binnenhaalt “surft” hij als het ware regelmatig boven op een golf, en kunnen we hem goed zien aankomen. En hij ziet ons goed op de boot…Joep zag hem denken : oh neen! Dàt zijn de verkéérde kerels daar op die boot…! Hij blinkt als goud en dat is geen verkeerde indruk, het is een Yellow fin Tuna of “Mai mai” (in Indonesië). Héérlijke vis volgens Joep. Maar het is een kanjer, veel te groot om hem helemaal te kunnen verorberen en dus zouden we een deel moeten weggooien en dat is te jammer. Na een fotootje gunnen we hem terug de vrijheid van de oceaan en ontsnapt hij een gewisse dood in onze kookpan…
We krijgen ook een beetje af te rekenen met mechanische pech. Er is een probleem met het laden van de batterijen. Onze twee zonnepanelen staan nu uit want bij het zeilen is er van het gebruik van de dynamo geen sprake. En we gebruiken wel wat stroom (vooral de plotter die ons de weg moet wijzen en af en toe wat verlichting, je moet voldoende reserve hebben om de motor te kunnen starten, verlichting van de mast of het dek, de pompen,..enz.) Joep mompelt iets over een “diode”…We varen daardoor ook een paar keer wat meer op de motor om het probleem te kunnen ontdekken en bij wat rustiger weer duikt joep in de technische ruimte en haalt de diode eruit en wordt de stroomregelaar gereset. We kunnen weer laden, de diode is niet echt noodzakelijk en die kan er in Kaap Verdië of Recife wel opnieuw in.
Op onze vijfde dag staat er een erg woelige zee met serieuze golven. De windvaan heeft dan serieus zijn werk en Jef en Joep nemen af en toe het roer zelf in handen om de boot op koers te houden. Dat woeliger worden treedt soms heel plots op zonder dat je er erg in hebt, en dus moet de aandacht, ondanks de andere bezigheden, er toch altijd bij zijn.
En er is ook andere pech. Zo slaapt Jef al een paar dagen slecht als er woelige zee is omdat hij uit zijn bed dreigt te vallen. Er zit namelijk geen hoge rand aan. We kenden dat probleem, maar in Lanzarote konden we geen geschikte plank bekomen op de marina. In het “berenhol”( de kajuit, waar Luc slaapt, en waarom die zo heet merk je wel als je daar, op een hoogte, moet inkruipen..) ligt echter nog wat geriefhout van bij de installatie van de boot, en die komt nu van pas. Voor het eerst in dagen kan Jef weer heerlijk slapen, en dromen…En dat is erg belangrijk als je zo onregelmatig je wachten loopt.
De hygiëne mannen,…Op de derde dag nemen we ons eerste douchke. Ook weer een idee van onze schipper…Om water te besparen vullen we een drukspuit zoals je die gebruikt in de tuin voor onkruid te besproeien. Die ligt boven op het dek en is dan lekker lauw van de zon. We zepen ons in in het badkamertje en dan maar spoelen met de drukreiniger. Af en toe wat druk bij makend, moet je er op letten dat je juist op dat moment niet teveel shampoo op je kop hebt, want als dat dan in je ogen loopt begint dat natuurlijk te pikken terwijl je daar staat te pompen…En om het jullie hélemaal voor te stellen moet je bedenken dat je dit ritueel dan moet uitvoeren op een trampoline waarop twee of drie van je kinderen of kleinkinderen staan te springen: zwiebelend van links naar rechts….: nie gemakkelijk zunne! Naar het schijnt zouden de Ijslandvaarders en kabeljauwvissers zich vroeger ter nauwernood wassen omdat ze daardoor een soort van beschermhuid zouden wegwassen die hen op de koude zee bescherming gaf. Naar vis bleven ze in ieder geval toch rieken. Misschien eens opzoeken op Wikipedia….In ieder geval geen optie voor ons op de Marica.
Op onze 7de dag zouden we normaal gezien al een stuk van het land van Cabo Verde in zicht moeten krijgen, Ilha Do Maio. We zitten alle drie al heel de dag te turen, er staat op den duur een lage zon, en de einder geeft een “stoffig zicht”. We zitten toch wel juist zeker op die grote oceaan hier..? De plotter werkt toch wel juist..? Op den duur krijgen we toch een fijn streepje grijs van een bergconstructie in de gaten, maar omdat we er nu al heel de dag mee bezig zijn, is het een beetje een anticlimax dat “land in zicht krijgen…”
Maar dat is ’s anderendaags heel anders. In de verte ligt Cabo Verde, Ilhao De Santiago (want de Kaap Verdische eilanden, een onafhankelijke Republiek, bestaan uit een groep van 10 eilanden)…! Land! Na zeven etmalen zee gezien te hebben…Zoals echt piraten komen het goud, de rum en de vrouwen nu binnen bereik….!
In Cabo Verde is echter geen jachthaven. Het binnenvaren gebeurt onder woelige wind, dus het gaat wel goed vooruit, maar rustig is anders…
We gaan even later voor anker. Er ligt nog een Belgisch zeilschip naast een Zwitserse catameran . We gaan even later bij de zwitser langs met de bijboot om wat info te krijgen over de papieren, waar je moet inklaren, edm. Olivier is een erg vriendelijke schipper, nodigt ons uit om even bij een koffie verder info te geven. Super. Je bent hier best voorzichtig, gisteren zijn er ’s nachts drie jongemannen op zijn boot gekomen. Gelukkig zijn ze met wat volk en het is best de boot niet alleen te laten adviseert hij….En als we zin hebben: vanavond doen ze een apéro met mensen van de andere boot, dus als we zin hebben zijn we uitgenodigd. En dat doen we. Eerst nemen we allemaal nog een frisse duik vanaf de boot. Heerlijk water (28°!). Jef en Luc hebben wel wat problemen om met de nodige souplesse terug in de boot te geraken, maar oefening baart kunst…! Fris en proper gewassen nemen we wat biertjes mee en wat chips en nog een beetje van onze porto (en hélaas geeft Luc het resterende deel aan de charmante gastvrouw!) en hebben er een fijne avond met een 10-tal companen op een prachtige ankerplaats, hier op een stukje van de wereld dat uiterst weinig mensen op deze manier kunnen bereiken. Daar drinken we er bij aankomst op onze Marica nog eentje op en dan: maffen…
Vandaag, donderdag 24/02 hebben Joep en Luc de boodschappen gedaan in het stadje nadat Jef ons afgezet heeft aan het ponton en terugkeert om op de boot te passen en op te kuisen. Het is een heel speciale sfeer in het stadje, echt Afrikaans. Ze rijden er massaal met pick ups en zware jeeps rond en de taxi’s suizen je om de oren in hun “koffie met melk kleur”…We bezoeken een typisch fruitmarktje met producten van de streek nadat we in een bank wat euro’s gewisseld hebben. Je moet opletten, afbieden hoort erbij en als je aan een kraampje staat komt er wel iemand die rondloopt ook aandraven met één of ander fruit. De geuren (zowel de fijne als de minder fijne) bij een temperatuur van om en bij de 30°C waaien je hier tegemoet. Hoe is dat nu in België en Nederland…?
Bepakt en bezakt komen we terug aan in de boot, en na het uitladen gaan we diesel tanken en proberen aan water te geraken wat verderop aan een ander ponton. Ook hier de erg Afrikaanse gewoonten. In Cabo Verde is niet erg veel werk. Heel veel mensen zitten aan de haven te wachten op een karweitje om wat te kunnen verdienen en doen daar eender wat voor. Als ze je touw aannemen bij het aanmeren verwachten ze daar eigenlijk wat Escudo’s voor…zo ook hier. We komen toe aan het ponton en er vliegen al direct een drietal kerels op ons af die beweren dat ze daar werken…Ze beginnen in het Frans, tronen ons mee naar de benzineshop boven en gaan ook alle drie mee naar binnen. De shop is direct vol…Gelukkig kent Jef Portugees, dat komt hier goed van pas en kan hij duidelijk maken dat hij graag weet met wie hier moet onderhandelt worden. Dat blijkt een jongedame te zijn in de outfit van de benzinemaatschappij. De andere mannen hangen er maar wat rond in de hoop wat bij te verdienen en de eigenaars reageren daar ook niet meer op (ze zijn het waarschijnlijk gewoon en (of) beu geworden…Dat kunnen wij ons in ons eigen landje maar moeilijk voorstellen, maar ja, daarom ga je eigenlijk ook op reis om te zien hoe fijn het op een ander is en hoe goed het soms bij jezelf is…
Een fransman, komende van de Belgische boot zegt ons dat hij gisteren aan iemand geld gegeven heeft om aan water te geraken, maar dat hij tot op vandaag nog geen water gezien heeft, en ook zijn geld natuurlijk niet…We zijn dus verwittigt…Een jongeman spreekt een prijs af om het water te gaan halen. We hebben vier jerrycans. Luc gaat mee. Halverwege vraagt de jonge kerel (met Kalvin Klein onderbroek, rasta haar en al enige pinten op) om te wachten, maar Luc gaat mee door, en blijkt dat hij gewoon water gaat tanken in het politiekantoor aan de haven, waar wij het even goed (gratis) zouden kunnen krijgen. Op die manier proberen ze dus toch iets te verdienen. Omdat het niet over grote bedragen gaat (enkele euro’s) en hij ook mee gesleurd had maken we er ook geen punt van en geven we de sjouwer nog een pilsje toe waar hij erg blij mee is. Terug naar onze ankerplaats…
Vanmorgen hebben we ook de “Joep-wasmethode” toegepast: al je kledij in een zak met water, wat waspoeder erbij en knoop erin. Dat laat je enkele uren “warmen” in de zon. Vervolgens de zak wat kneden met de kleren erin, openen, uitwringen, spoelen en klaar is Kees…! Daar is het nu de moment voor. De Marica lijkt wel een automatisch wassalon als we alle drie ons wasje gedaan hebben….
Joep fabriceert wat heerlijke toastjes en Luc maakt een milk shake dessertje van de resterende bananen (hoog tijd dat die verwerkt werden!). We zijn weer bij. Als we morgen de rest van de boodschappen kunnen doen is het mogelijk om zaterdagmorgen te vertrekken want diesel en watertank zijn nu weer vol.
Vanavond trekken Joep en Jef het stadje in en bewaakt Luc de boot, terwijl ondertussen het verslag voor jullie kan gemaakt worden. Luc heeft echter nog nooit met de bijboot gevaren….Euh, dat werkt zo ongeveer als een grasmachine zeker..? Toch effe probere met Joep. Hmm..! Bwa, zal wel lukken. Alle, Luc aan het stuur, Jef en Joep erbij (eerst nog een sandaal van Jef moeten redden) en rustig, vooral rustig Luc, varen naar het ponton….nee, wat meer naar rechts.! Daar aangekomen lijkt het aanmeren toch niet zo vlot te gaan (een vaarbewijs is toch iets anders dan een rijbewijs..). Joep moet overnemen…maar, het water staat te laag..! De schroef geraakt in het zand waardoor Joep de motor op “hoge stand” moet plaatsen. We krijgen juist op dat moment een paar aanstormende golven over ons, Luc springt uit de boot (waterstand is laag! ), trekt de boot tegen de kant en Jef en Joep kunnen op het ponton springen, weliswaar redelijk nat. Wat gaan ze daarvan zeggen in het café..? Niks van aantrekken jong.. Luc terug de boot in. Maar is het noorden kwijt, vaart terug naar de kust, oei..! Halve draai rechts Luc! Oef! Gelukt. Luc vaart terug, maar merkt water, véél water in de boot, hopelijk van die golven van daarjuist…Dat blijkt. Even, bij aankomst op de Marica, op de marifoon doorgeven aan Jef en Joep dat de aankomst, terug aan de boot goed verlopen is. “OK” komt van de overkant, blitzaktie geslaagd… Amuseert ulle mannen, over en out….In de loop van de avond maken echter ook andere mensen gebruik van kanaal 77 waar we op afgestemd hebben. Hopelijk wordt dat niet vervelend voor Jef en Joep als ze daar rustig een pint zitten te drinken. En nu maar wachten tot die mannen terug over de marifoon roepen dat ze mogen opgepikt worden….

Tot binnenkort!
Jef, Luc en Joep

No responses yet




Trackback URI | Comments RSS

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>