Archive for the 'Reisverhalen' Category

Apr 25 2011

Lanzarote-Recife (ons einddoel)!!!

Published by under Reisverhalen

LANZAROTE – RECIFE

Verslag 3 Cabo Verde-Fernando De Noronhia-Recife

Donderdag avond 24/02
Luc heeft zonet Jef en Joep afgezet aan het strand van Cabo Verde met de bijboot, dat kon u nog lezen in verslag 2 (ze gaan er ene of twee(?) drinken. Bbij het terug aankomen aan de Marica even een berichtje terug naar Jef en Joep gestuurd via de marifoon: en mannen, wat vond ge van die blitzaktie..? Het leek wel een ware paracommandostijl !! Luc heeft zijn palestijnse sjaal, die hij normaal gebruikt als handdoek echt wel verdiend!
Luc geniet verder, na het afzetten van Jef en Joep van een rustige avond: verslag 2 maken, colaatje drinken, muziekje opleggen, lekker zitten in de kuip boven….De tijd niet echt in de gaten gehouden want het is buiten lekker zwoel weer, fijn maantje, zalig is het hier te vertoeven op een plaats waar weer weinig mensen kunnen geraken. En af en toe eens goed getuurd naar het strand om niet uit het oog te verliezen waar de mannen straks na hun “uitje” moeten opgepikt worden. Regelmatig zie ik de lichtjes van een wagen op “de ring rond het “Ilhao de Santiago” oprijden. En plots ééntje met een typisch taxilichtje een draai maken naar de oprijlaan van het ponton: dat zullen ze zijn! Luc direct naar beneden, want die gaan zeker meteen oproepen, en inderdaad : “Hallo Marica..?”” Yoww de mannen..!” Joep verschiet achteraf van het snelle antwoord, ..”net alsof jij daar klaar zat te wachten aan die marifoon man..!”
Ok, trossen los, ’t “bjuke” starten en zachtjes naar de kant. Dat lukt allemaal aardig en bovendien maakt Joep het me gemakkelijk door met z’n telefoonzaklamp aan te geven waar ik mag stranden. Jongens, dat wordt een gegiechel. De heren hebben een goed glaasje gedronken, maar dat belet Jef niet om goed en wel in te stappen (de kleren zijn ondertussen terug droog) en Joep ziet het zelfs nog zitten om feilloos te sturen….Op naar de Marica, nog een pintje op de boot en dodo…Jef blijft het uitgieren. Was bij aankomst op het strand door en door nat van de golf die hij over zich heen kreeg en toen hij de taxichaufeur moest betalen trok die maar een raar gezicht om dat het geld dat hij ontving helemaal doorweekt was…Dat zal ook het geval geweest zijn voor de autozetel waarop Jef zat..! De danstent leek in ieder geval aardig en de Cabo Verdici niet te versmaden, dan kunnen jullie je wel indenken..! Schoon volk hier.

Vrijdag 25/02/
Jef en Joep gaan na het ontbijt op stap in de stad om de rest van de inkopen te doen en te kijken of we kunnen internetten (verslag 2 doorgeven, weerbericht binnenhalen, de rest van de food halen…). Ok, wij dus de met z’n drieën de bijboot terug in. We gaan best landen op het strand, want de waterstand aan het ponton is wederom niet hoog. Opletten, want het wordt hier plots ondiep en dan kan de schroef vastgeraken in het zand. Luc meent op een zeker moment dat de tijd daarvoor aangebroken is en roept alvast: ..”komaan Jef, geef dat touw eens door, dan zal ik de boot al naar de kant trekken…”. Maar….daar is het eigenlijk nog geen tijd voor..Het water is nog te diep en Luc verdwijnt dus helemaal onder de waterlijn, om even later weer boven te komen : pet en brilletje nog mooi op hun plaats en een beetje zoutwater uitspuwend, zoekend naar vaste grond die er een beetje later komt. Jef komt er niet meer van bij, Joep kijkt eerst even meewarrig van..: moet ik hem er nu gaan uithalen..of , neen hij zal z’n plan wel trekken…Luc, de blitzaktie van gisterenavond nog in het geheugen dacht waarschijnlijk al aan een “remake”…!
Bon, als we vanavond alles hebben dan kunnen we morgenochtend vertrekken richting Recife….het einddoel van onze reis. Wel nog een goeie 10 a 12 etmalen…Jef en Joep dus terug de stad in (die Jef nog niet gezien heeft bij daglicht) en Luc terug met de bijboot om te karweien op de boot, dat lukt een pak beter als je geankerd bent dan tegen dat je op zee zit. Jef en Joep komen bepakt en bezakt terug en dat wordt allemaal keurig ingeladen in de kastjes. Er is ook heel wat brood verpakt in pvc dat kunnen we dan hopelijk lang vers houden. De verse broodjes gaan er natuurlijk het eerst aan, het andere brood en knackebrood is voor reserve. Ook een hele blok ham. We gaan niet van honger omkomen.
Zaterdag 26/02 de dag van ons vertrek in Cabo Verde. 10.24u, off we go…
Goed geladen met eten en water, en voldoende diesel gooien we het anker los. De open zee tegemoet. Onze buren zijn met hun “Inspirity” ook al vertrokken, Jef probeert ze op te roepen via de marifoon en dat lukt wat later ook. Plots krijgen we richting open zee een klein bootje in de gaten: vissers. Ongelooflijk hoe die hier zo ver raken met roeispanen die meer op een balk van een timmerman lijken, peddelen ze naar een gunstige plaats waar ze hun lijntjes uitgooien. Jef moet wat manoeuvreren omdat er in hun buurt ook nog een boei ligt. Hij stuurt de boot langs de boei af zodat we tussen de boei en het bootje kunnen doorvaren, maar dan plots krijgt Jef de juiste ingeving..: die mannen hangen toch met dat bootje niet vast aan die boei zeker …! Miljaaarde! Natuurlijk wel, hoe kunnen die daar anders blijven “dobberen”? Overstag!, roept Joep, het zeil de andere kant uit en net op tijd schuift de Marica naar bakboord, weg van de boei en de vissers. Als we nogal boos onze handen opsteken wuiven de mannen vrolijk terug….

Na enige tijd verdwijnt Cabo Verde uit het zicht en we realiseren het ons misschien niet echt, maar dit wordt ons uitzicht voor de komende 10 dagen….
Vanaf nu volgen we de “Gita-lijn” richting Recife zegt Jef.
En toch. Je zou denken, het ziet er altijd hetzelfde uit, maar dat is het niet, de nachten met volle of afnemende of wassende maan, de overgang van nacht naar dag, het dalen van de maan en het stijgen van de zon, de open sterrenhemels of juiste dikke pakken wolken die met je meedrijven of soms de gitzwarte nacht waar je dan weer geen hand voor de ogen ziet : het is en blijft een mysterieuze ervaring…Ook de deining en de golfslag is altijd weer anders. En we hebben best wel wat deining, ok wel stille stukken.
De wind hangt rond de 20 a 25 knopen en vandaag is de nacht gitzwart, geen maan te bespeuren. We spreken onze wachten af en blijven het houden op 3u per man, 4u lijkt ons te lang, zeker voor Jef en Luc. We blijven die 3 u dus houden voor de gehele overtocht. En het is raar, maar alle drie kijken we uit naar de aankomst….Het ontlokt Luc een beetje de idee dat het leven van een zeeman samenhangt met het woord “verlangen”. Het verlangen om te kunnen vertrekken, vervolgens om “aan te komen”, ergens aan land te kunnen gaan, en daar weer te verlangen om “thuis” te geraken, weer weg dus. En als ze één maal aan land en thuis zijn, opnieuw het verlangen voelen opkomen om weer die zee op te gaan…

Zondag 27/02
05.17u: 14.5 knts wind. We starten de motor om de batterijen te kunnen opladen. Geen koude maar wel een vochtige nacht. In de ochtend om 8.22u is er al een heerlijk zonnetje en sinds ons vertrek in Lanzarote hebben we nog geen druppel regen gehad. We zijn aan het laatste stuk bezig van onze boottocht, maar het is nog een lang stuk en dus steekt regelmatig het “thuiskomen” de kop op. In de loop van de dag wordt de oceaan wat rumoeriger en we hebben al een paar brekers binnen gehad, wat niet leuk is zeker niet als je pas gedoucht ben en uit de vorige verslagen weten jullie dat dat toch wel een karwei is met ons “sproeierke”. Luc pakt de eerste wacht vandaag, we varen op het grootzeil (ingekort) en de motor. Joep pakt de tweede wacht, Jef de derde, en het ontlokt hem de gedachte in het logboek dat hij vandaag drie douches gehad heeft: 2 met zout water en één met zoet water…Jammer genoeg heeft Jef bij die brekers zijn raam wat laten openstaan: zijne nest kletsnat! Echte zeebonken hebben daarvan geen last, schrijft ie… Jef installeert zich achter zijn bed op de grond. Luc neem terug de vierde wacht tegen de ochtend.
Maandag 28/02
Zonnig weer vandaag, maar het zicht wordt beperkt door een soort stof of is het fijn zand? Dat blijkt later als er een fijn laagje rood tot ros zand overal op de touwen blijft hangen. Is dat nu van de Sahara dat door de winden over de oceaan geblazen wordt? Vreemde natuurverschijnselen, maar het is wel zo. Tegen de avond neemt Jef de eerste wacht en plaatsen we de boom op de Genua omdat we iets minder wind verwachten en verder is er geen sterrenhemel, geen maan en niets te bespeuren van andere boten op de plotter. We zijn alleen op deze grote plas….Om 22.00u starten we de motor en kunnen de batterijen weer opladen.
Dinsdag 01/03
Het afrollen van het grootzeil wil weer niet goed lukken, de zee is kalm, de sterrenhemel is nu helder. Tijdens zo’n wachten sta je te turen over de zee, te denken met je eigen gedachten, op …
Woensdag 02/03
…wordt Joep er zowaar poëtisch van:

“Zie ze daar staan gapen aan de buiskap, onder
der sterren, hun vrouwen in den verre,
hunkerend naar kind en haard, maar zij, de boot
die vaart en vaart
Het stinken is begonnen, de deo geeft zich gewonnen
Fruit is al verrot, scheurbuik in het verschiet. Maar zij, de boot,
die vaart en vaart…”

Ja, ja, mannen onze schipper is er ééntje uit de duizend want ook op blinkende sterrenhemel-nachten leidt dat tot mooie teksten in ons logboek (20/02):

De zee licht prachtig boven een heldere
sterrenhemel, een waar festijn voor het oog,
een genezing voor de ziel,
in het kielzog
van de Marica…..

Of bij volle maan-nachten (21/02):

Ik kijk naar de maan
Soms zo rond en fier
Het leven, mijn leven,
Mensen, mensen kijk toch hier.

Spiegelbeeld van de zon
zo anders dan de sterren
De ziel verscholen,
Achter oceanen en bergen

Profiteer van het goed,
Profiteer van het kwaad,
Religie, de bijbel,
of….een baard.

We gaan de klok langzaam aan terugdraaien (vandaag 1u) om zo stilaan op “Recife-tijd” te geraken. Gedurende de dag krijgt Joep het te warm. Een touw aan de boot knopen en het water in…Niks voor Luc die zowaar haaien voor zijn geest ziet opdoemen. En Jef waarschijnlijk ook, of een tonijn..? Maar op 7°19’570N en 26°8’170W geniet Joep van de frisse atlantic golven over zijn “bast”.
Wat zullen we vandaag eens eten vraagt Jef zich af? Eigenlijk moet er toch ook eens friet van komen op de Marica! Zo gezegd zo gedaan. Hoé Jef het gedaan krijgt is een raadsel. Hij werkt zich telkens in het weet in die sauna van een kombuis, giet een bus olie in een kom en op de wiegende zee slaagt hij er in om op 7°10’549N en 26°8’846W en op het dansende gasvuur in de Marica voor ieder van ons een serieuze portie zelfgemaakt friet op te dienen!Hij niet voor niks frituur van het jaar geweest, nu is hij ook nog frietenbakker op de oceaan…
De nacht wordt fris en donker, veel sterren en massa’s fosfor in de golven vandaag.

Donderdag 03/03

Om 02.28u tekent Jef op in het logboek: “een zwoele nacht, ik zit hier bijna in m’n nakie”. Tegen de ochtend merkt Luc een boei op, voorzien van een antenne, wat doet dat hier zo midden op de oceaan? Wellicht voor observaties…Tegen de avond bespeurt Jef in de verte wolken, regenwolken? Het mag eens regenen, als was het maar alleen om de boot eens goed af te spoelen, de boot hangt werkelijk onder het rode stof. Nog een goede 5°58’, en we varen over de evenaar. “zouden daar dan lichtjes en slingers hangen?” vraagt Jef zich af..? Tegen de avond gaat de wind weer liggen rond de 10 knts. De motor op en een beetje “speed “ vindt Jef, want zijn schatjes wachten in Recife (hoopt hij toch). Ook bij de tweede wacht van Luc lijkt er regen op komst, maar die valt er toch niet door….

Vrijdag 04/03

13 knts wind…Da’s te weinig, ook nu de motor aan. Als we op 3°14’ zitten bespeurt Joep onweer ten zuid-Oosten van ons. Zouden we het op ons dak krijgen? Vanavond merken we op dat we over de helft zijn van ons traject Cabo Verde-Recife. De Marica vindt het leuk om in de warmere wateren te varen van het zuiden, ze gaat zich hier vast thuis voelen schrijft Jef…Hij grijpt ervan naar de sateliettelefoon en op 3°46’N en 27°28’W belt hij zijn Gita op….

Zaterdag 05/03

De wind zakt nog verder naar 3,5 a 4 knts. Bewolking neemt toe en er valt regen…Dit is de eerste regen in bijna een maand tijd. Jef zag de wolken griezelig dicht bijeen pakken op de radar in de loop van de nacht toen die er uit vielen. Maar voor ons frist het op en doet het deugd.

Zondag 06/03

Er is weinig “trafiek” van andere boten o de oceaan. Je ziet af en toe in de verte of op de plotter een oceaanstomer, meestal tankers of grote vrachtschepen. Op heel onze overtocht hebben we één zeilboot gezien. Vandaag ontmoet Jef wel een “paljaske”, het vrachtschip Dai Shangai wenst geen 10° van zijn koers af te gaan om ons te ontwijken….Om 10u57 (Recife time) komen we aan een magisch moment: we gaan de evenaar over varen! Het is nu 00°00’000S en 29°10’171W zoals we later op het dvd filmpje van Gilbert zullen kunnen zien. Wat heeft hij dat weer prachtig voor mekaar gekregen. Joep heeft oog voor dit soort magische momenten. Doordat Luc onze laatste porto op de “Inspirity” achtergelaten heeft doen we het daarom maar met iets anders. 4 (?), jawel 4 glaasjes Berenburger worden ingeschonken om hier op te klinken. Zelfs Luc die de hele reis maar “zo zo” is kan dat niet laten voorbijgaan…Het vierde glaasje is, ja, wat had u gedacht, voor Neptunus, die ons een veilige overvaart moet verzekeren…
De zee is verder rustig, maar tegen de avonden pakt de warmte van de dag zich samen in dikke trossen wolken die er dan in de loop van de nacht hun regen uitgieten…als Luc in de vooravond wat achterwaarts zit te turen meent hij een luchtstreep als van een vliegtuig of straaljager op te merken die op het einde van de lucht de zee raakt, of wa is da? Een tornado! Roept Jef, mannen, een tyfoon..! Jef en Luc beginnen de losse dingen te bergen, moeten we het dekzeiltje dat we opspannen tegen de al te felle zon niet verwijderen..? Joep vindt het in ieder geval geweldig en schijnt niet te paniekeren, maar haalt het filmtoestel. Mannen, dit maakt niemand mee. Zo’n wervelstromen zijn slechts uitzonderlijk waar te nemen en als ze echt rond je boot hangen kan je naar beneden, zeilen binnen en blijven dobberen, hopend nergens tegenaan te botsen….Gelukkig staat de wind anders en drijft de slurf naar de andere kant. We merken gaandeweg wel meer deining, zou dat kunnen van die wervelstrom? In de nacht krijgt Jef wel een pak regen op zijn doos, het giet er uit. Aanvankelijk is dat natuurlijk verfrissend maar bij het wacht houden is regen toch geen aardigheid. Jef ziet het bij de wissel van de wacht met Joep even niet meer zitten en is blij dat hij z’n nest kan intrekken….

Maandag 07/03

Ook de vroege ochtend blijft nog getekend door af en toe een bui die later wel wegtrekken en helemaal verdwenen zijn tegen dat Jef zijn wacht terug is. Met het licht worden ziet hij het ook weer zitten, het is vooral die vettige pleknest van dat zout water, je onvoldoende kunnen verfrissen en wassen, Jef vloekt ervan dat hij zich nog nooit zo weinig gedoucht heeft als hier op de boot, en dat kunnen Luc en Joep ook beamen. Een mens past zich snel aan de veranderende omstandigheden aan…
Joep past intussen onze koers aan. We gaan niet in één ruk doorvaren naar Recife. Een stop op Fernando de Norhonhia zal ons deugd doen…Tegen de avond merkt Jef een verstekeling: een groezelige vogel die al van 19.00u zich aan het wassen is vooraan op de punt van de boot, we lijken wel een varende vogelkooi…

Dinsdag 08/03

Aankomst in Fernando de Norhonhia. Wat doet het deugd om weer land te zien! Het ziet er heel mooi en groen uit. Op 03°49’S en 32°24 W ankeren we voor Fernando de Norhonia. Het heeft wat moeite gekost om aan te meren, want er liggen talloze bootjes kris kras door mekaar voor anker. Wat verder is er een soort van baai, maar geen ponton, dus ook geen jachthaven hier waar je makkelijk kan aanmeren. We gaan voor anker, maar moeten dat even later terug lichten om ons op een betere plaats te leggen. Jef en Joep halen water met de bijboot en tegen de avond gaan we naar het “stadje”. Er is een cafeetje vlak aan de haven, maar we kunnen niet meer binnen, ze gaan sluiten. Maar, dat is buiten Jef, zijn Portugees, en zijn charmante gesprekstechnieken gerekend, want 2 minuten later zitten we aan een tafeltje met een lekkere Bacardi Cola voor ons en een geweldig zicht op de baai en de oceaan: dit is goud waard! Zalig gewoonweg. Eten kunnen we hier niet meer, maar dat doen we dan wel straks op de boot. We horen dat er vanavond in het dorpje een feestje is om carnaval af te sluiten. We willen een taxi nemen, maar er komt ook een bus. Dat is op zich al geweldig. De chauffeur zet ons af en we komen aan de staart van de stoet terecht. De mensen zijn niet meer verkleed, het is de laatste dag. Het maakt geen verschil voor ons. De vrolijke muziek brengt ons direct in de sfeer en we worden zelfs door een plaatselijke nieuwsploeg voor de camera gehaald. We zullen waarschijnlijk nooit weten of we live op TV Brasil gekomen zijn.. Dan gaat het verder naar de speelplaats van het dorpschooltje waar een podium opgesteld staat, de muziek loeit: dansen! We laten ons niet onbetuigd, de sfeer zit er hier meteen in.
Laat op de avond terug met een taxi, die ons aan het café afzet. De serveerster had gezegd dat de deur nog open zou zijn, want onze spullen liggen nog binnen. Maar: …niemand te zien, en onze sleutel van de Marica ligt daar binnen. Er is nog een raampje open…We geven Joep een duw en hij geraakt binnen, maar, net op dat moment komt de eigenaar opdagen die dat niet leuk vindt. Onze uitleg dat we enkel onze sleutel wilden zegt hem niks. Nors gaat de deur open en komt de bagagezak van Joep bij ons terecht…
Ons bijbootje ligt nog mooi te wachten. Veilig aangekomen op de Marica (toplicht brandde nog) en na nog een heerlijk biertje onze nest in. Wat zalig, zo slapen op een ankerplaats!

Woensdag 09/03

Jef en Joep trekken alvast naar de “Policia” om ons in te klaren. Luc blijft op de boot, maar even later klinkt het over de marifoon of ik toch ook niet kan komen…Het is een geweldige scène op dat politiekantoortje. Er zijn zeker 10 man betrokken bij het inklaren: politie, douane, financiële politie, vreemdelingendienst en wat weet ik nog niet allemaal. Van elke soort een stuk of drie…Maar bij aankomst zit daar ook de eigenaar van het caféetje van gisteren..Ik heb het gevoel dat dit niet goed komt…Hij gaat mee met ons naar binnen en beklaagt zich dat het slot van zijn raampje (dat al kapot was) beschadigd werd door ons. Klopt niks van, maar met een klein bedrag is hij akkoord om het zo te laten. Goed dat Jef zijn Portugees zo goed beheerst want anders ben je hier echt wel de sigaar. We zien het in de loop van de dag verschillende keren : die policia, dat hangt en zit hier rond dat houten kantoortje zoals je het in de beste strips van Lucky Luke niet kan terugvinden…wie tot de “club” wil behoren krijgt hier volgens mij een baantje bij de politie of wordt minstens ingeschreven als ambtenaar. Dat zal de werkloosheidsstatistieken naar beneden halen. Na ongeveer 1 a 2 uur zijn we er door. De slimste van de bende moeten we volgen naar een kantoortje er naast. Daar legt hij heel ingewikkeld bij een kaart tegen de wand uit dat dit hier een natuurgebied is en dat we niet mogen aanmeren wanneer we van hier vertrekken en dat we dolfijnen en schilpadden gerust moeten laten….

OK mannen, nu nog diesel vinden. Wat verder is een tankstation. Jef chartert een kerel (blijkt uit Recife te komen) die ergens een kruiwagen “vindt” en met ons meerijdt. Voor een paar real wil hij de boel voor ons wel versjouwen. Ze tanken hier ook alleen maar “rooie..”, van witte hebben ze nog nooit gehoord. Wat is het verschil misschien? De prijs? Nee, nee, dat kennen ze hier niet. Al onze bussen gaan helaas niet in die kruiwagen. Luc en Joep moeten sjouwen, maar voor Jef ziet het er beter uit: hij hoeft alleen maar zijn hand op de bus in de kruiwagen te leggen en het komt goed! Als we ter hoogte van het politiekantoortje komen begint de kerel zijn kruiwagenwiel te schreeuwen naar “olie!” Van het moment dat hij op het strand komt zet hij het op een lopen om niet met de kruiwagen vast te geraken in het zand en nu wordt het dus zwààr voor Jef die wel moét meelopen…! Een prachtig zicht.
Ok, de boot in ermee en Joep en Luc gaan nog terug met twee bussen. Als ze volgetankt zijn stopt er net een pick up en kunnen we mee in de achterbak, dat eindje hoeven we ze al niet te dragen.
Vanavond gaan we boodschappen doen in het dorpje en daar in een restaurantje eten. We staan te wachten aan de bushalte, maar een kerel die schijnbaar ook naar het dorp wil steekt zijn hand op als er een oude Toyota Land Cruiser passeert met “dubbele cabine”. Luc rent erheen, we mogen mee. ’t Kost even veel als de taxi. Hij heeft vanachter in de bak een kanjer van een tonijn liggen. Akls ze er hier zo één gevangen hebben komen ze qua inkomen toe voor een week…Door de klaarte zien we nu iets meer van het dorp. Het is er een aangename sfeer. Grote brede straten met véél putten in, daar zijn die van minister Crevits hier in Vlaanderen niks tegen hoor…Het schijnt niemand te deren. Ook niet hoe de electriciteitsdraden hier (nog bovengronds) aan de palen hangen. Jonge, jonge, daar moeten af en toe toch accidenten mee gebeuren! Jammer dat we het filmtoestel niet mee hebben.
Inkopen doen en daarna op zoek naar een restaurantje. De maaltijd is eenvoudig maar heel lekker: echte Braziliaanse kost met bonen incluis, maar het serveerstertje lust er geen pap van, die moet volgens ons gisteren na die carnavalfuif nog serieus lang zijn blijven hangen hoor…!
Ook de terugrit is geweldig. Ze bellen voor ons een taxi. Maar we bestellen eerst nog een koffie. Geen twee minuten later staat die kerel er al met zo’n antieke VW Buggy. Keert zich mooi om zodat hij direct kan vertrekken met z’n uitlaat recht in onze richting, en de motor niet afzetten hoor…Jef van voor, Luc en Joep op het achterbankje. In de zwoele wind richting Marica. Zalig is dat. Moet je bij ons niet proberen, gegarandeerd een boete. De Marica ligt nog mooi te wachten, maar deze keer hebben we het toplicht vergeten aan te zetten, het was nog klaar toen we vertrokken, maar we vinden haar toch veilig terug en kruipen aan boord. We maken de boel klaar voor morgen en kruipen dan de kooien in na nog een heerlijk drankje in de kuip. Prachtig zicht, heerlijke momenten…

Donderdag 10/03

Terug vertrokken vanuit Fernando. Tot nog toe constant gevaren aan 7 knts, dat gaat vooruit, de schatjes komen in zicht…! Om 23.17u zitten we al terug op 5°31’ zuid. Jef heeft het gevoel dat hij sinds Cabo Verde eigenlijk wil aankomen en dan was het eigenlijk nog een serieus lang stuk natuurlijk. Luc daalt even af in de boot om iets te halen en krijgt onze fruitnetten in de gaten…: ..leeg….! Zeg mannen, we zijn iets vergeten in Fernando. Wat? Vers fruit te kopen…Dedjuu, dat zal dan blik worden, daar hebben we er gelukkig nog genoeg van. We kraken meteen een blikje annanas: heerlijk, maar volgens Jef lang niet zo goed als de verse die we binnenkort in Recife zullen proeven.

Vrijdag 11/3

Met wassende maan en met een rustige zee varen we Recife tegemoet, het einde van onze reis. Morgen zal het land in zicht komen tegen de vroege ochtend aan.

Zaterdag 12/03

Laatste notitie van Jef in het logboek om 01.45: Pos 07°31’288S en 34°25’606W. COG is 210°. SOG is 5knts. Nog een kleine 37 mijl tot de haven van Recife. Jef geeft iets meer zeil aan het zeiljachtjef, het gaat hem te traag, hij wil, net als wij, aankomen…
En dat doen we. Natuurlijk op de tonen van de Conquest of Paradise zoals het op de DVD te zien is. Het duurt een heel eindje vanaf het ogenblik dat je land in zicht krijgt, en dat je effectief binnenvaart, maar dat maakt er allemaal deel van uit. Met de boot varen en aankomen, je krijgt de tijd om rustig te wennen. Langzaam varen we dus langs de omgeving en de gebouwen die Jef allemaal kent en we varen de haven binnen tussen de “houten palen” die de geul aangeven waarbinnen we moeten blijven. Binnenkomen, naar bakboord draaien en een plaatsje zoeken tussen de andere boten. Een arbeider van de havendiensten komt ons vanuit z’n sloep helpen aanmeren. We leggen de Marica vast en beseffen alsmaar meer: hier knopen we ook een eind aan onze reis, een eind aan het verhaal.
Goes –Recife : “we hebben het geklaard”!

Het haventje van Cabanga is heerlijk. Een zwembad, een pintje en voor Luc: land onder de voeten!!! Terwijl Jef en Joep moeten waggelen op land en hun zeebenen moeten wennen is dat voor Luc net andersom.

Langzaam komt het allemaal terug in een nieuw ritme: dat van het land. We hebben nog drie dagen om Recife te verkennen, een heerlijk plaatselijk restaurant te bezoeken, een cocktail te drinken zoals ze die alleen maar hier kunnen maken, lekker rustig zitten in de zwoele avonden, kuieren langs de esplanades van het strand, op terras vertoeven van Jef’s appartement, de sfeer in de straten de snuiven, een marktje te bezoeken, kortom : Zuid-Amerika, Brazilië in ons op nemen. Zo moet het ongeveer voor Cristoffel Colombus gevoeld hebben in een andere tijd….

Met veel plezier hebben we samen deze reis gemaakt….

Jef, Joep en Luc. 

One response so far

Feb 25 2011

lanzarot naar Kaap verdische eilanden

Published by under Reisverhalen

DEEL 2 VAN ONZE AVONTUREN…..LANZAROTE – RECIFE

Hoi allemaal,
Eigenlijk gaat het al om deel 3 want na onze vorige halte in Lagos is Joep met een paar trawanten onze Marica gaan overvaren naar Lanzarote.
De boot ligt daar goed en wel, en in perfecte staat, mooi op ons te wachten als we er met z’n drieën aankomen op donderdag 10 februari 2011…
De taxi zet ons vanaf de luchthaven (ongeveer een half uurtje rijden) af in de stralende zon in de Marina Rubicon. It’s summer here!!!!!
Het weer is dus stralend, zeker 24°. De boot een beetje opgetuigd, onze spullen uitgepakt, kajuiten geïnstalleerden…in de zon gelegen, gelezen, zitten kletsen,…tis hiersuper! Vanaf morgen is t werken geblazen om alles klaar te maken.
Joep heeft al naar het weer gekeken, dat ziet er voorlopig goed uit. Een aperitiefhapje eten in de boot met een beetje van onze porto en dan in t stadje hier iets eten….
Op vrijdag 11/02 terug mooi weer. Op de boot gewerkt (we houden er een rustig tempo op na!) en
morgen wellicht ook nog. Ook nog wat gaan kletsen in de haven,een Frans koppel ontmoet met een catamaran die in België alles verkocht hebben en nu een Bed& Breakfast gaan uitbouwen op hun ruime boot, ook een mooi idee natuurlijk. Zij helpen ons aan een reveteertang van een andere vriend-zeiler die we nodig hebben om een lier op de giek te plaatsen. Porto gedronken, kip met friet gaan eten,….
Zaterdag 12/02 verder opgerommeld, oa ook de boot al wat algenvrij gemaakt (ja, ja, t is hier echt zwemweer..) dat scheelt volgens Joep tot een knoop als we dat goed verwijderen en die kunnen we straks wel gebruiken.
We zijn allemaal moe, zelfs Jef is al om 22.00u in bed. Joep neemt nog wat literatuur door over de Kaap Verde eilanden voor het geval we daar gaan aanleggen (naar het schijnt zijn er veel walvissen te zien rond die Kaap Verdische eilanden..). We hoorden via Rudy dat het zo regent in België en we konden het daarstraks ook zien op het weerbericht op U-grib.
Het eiland zelf is erg ruw, veel vulkanisch gesteente, weinig begroeiing. Ze zijn hier nu, 12 februari nota bene, ‘s morgens om 10u al bezig alles aan het besproeien met de waterdarm, de rododendrons zijn hier zelfs al uitgebloeid….Als alles goed gaat zouden we zondag vertrekken (of maandagmorgen). Maar alle boodschappen nog doen, water inslaan, en de zeilen terug op hun plaats krijgen (grootzeil en Genua).
Bedoeling is eigenlijk zondag te vertrekken, maar we moeten ook nog een stuk laten laten afzagen van onze spinakkerboom (die is iets te lang om handig te kunnen werken als je op de deinende zee staat) en dat moeten we in de haven laten doen omdat we er zelf niet het juiste gereedschap voor hebben. Bovendien heeft Joep vanmorgen bij een inspectie aan de schroef nog een probleem vastgesteld: de anode is rond de schroef verwijderd en daar moet een nieuwe rond, want zonder dat is je schroef na een tijdje het “haasje”…Dat is in het vlaams: ..dan is je schroef opgevreten en moet je het zonder doen, wat we natuurlijk helemaal niet willen, al was het maar om van die vertoningen te vermijden zoals we die in Lagos hebben moeten opvoeren bij het binnenvaren van de haven daar.
Verder doen we nog boodschappen en stouwen we het schip helemaal vol: 4 winkelkarren met eten en 2 met water…Op de Kaap Verdische is het drinkwater immers niet zo best en moet je uit flessen aankopen. Het weer blijft intussen goed, al was het vanmorgen wat betrokken. Voor de komende dagen is er wind, en we moeten zeker ook niet te lang oponthoud hebben, want dan wordt het windstil, en dat is ook weer niet goed.
Zondag 13/02. We houden het rustig vandaag en hopen morgen bijtijds te kunnen vertrekken als (”als”) ze een beetje doorwerken aan onze spinakkerboom in de haven morgen…
Maandag 14/02. Valentijnsdag! Bij deze aan al onze lieve vrouwen thuis: een heerlijke Valentijn toegewenst!
Tegen dat de klus geklaard is in de Marina is het ver 14.00u… Dat gaat namelijk zo: ze nemen je stuk in ontvangst en zeggen dat het dadelijk klaar is. Dus wacht je ter plaatse, maar dan komt er een schip binnen dat even in de lift moet en laten ze je stuk “even” liggen. Op de duur ga je dan “even” een koffie drinken in afwachting dat het klaar is, maar… het is dan nog niet klaar. Joep even over en weer om met een tweedehandse gekochte duikinstallatie de anode te bevestigen en Yep…14.00u dus.
We willen liever in de klaarte vertrekken en niet al dadelijk een nacht moeten invaren, en dus besluiten we morgen dinsdag bijtijds (6.00u) op te staan en te vertrekken…..
Of dat allemaal gelukt is horen jullie als we de eerstvolgende halte (Kaap Verdië dus) bereiken. Het is dus niet ongewoon dat jullie hier een 8 a 10 dagen niets nieuws meer zullen op lezen, maar voor fervente gsm’ers zijn we nog bereikbaar voor zover we nog in de buurt van de Canarische kusten rondtoeren….
Tot binnenkort!
Jef, Luc en Joep

LANZAROTE – RECIFE

Verslag 2 Lanzarote-Cabo Verde…

Hoi allemaal,
We hebben wel wat werk gehad vooraleer we in Lanzarote konden vertrekken zoals jullie in het vorige verslag konden lezen, maar op dinsdagmorgen 15/02 hebben we dus het ruime sop gekozen voor een tocht van een 7 a 8 etmalen richting Kaap Verdische eilanden.
Op het ogenblik dat we dit schrijven zijn we al onze tweede dag in Cabo Verde. Het verslag zal dus misschien iets anders klinken dan toen we echt op volle zee zaten, want het was voor ons allemaal de eerste keer dat we zo lang aan één stuk op zee zouden zitten. Een speciale ervaring. De spanning is er nu natuurlijk een beetje af want we zitten nu al goed en wel in Cabo Verde…
Dinsdagmorgen 15/02 dus vertrokken met licht bewolkt weer. We laten het vulkanische Lanzarote en de marina Rubicon achter ons. We varen langs Fuerta Ventura tegen een snelheid van een goeie 5 knopen, een vislijntje uitgerold, maar niks gevangen. We verdelen de wachten voor deze eerste avond, maar Jef neemt de wacht van Luc over. De gehele dag geen problemen gehad, maar tegen de avond aan gaat het mis, de pillekes hebben niet echt hun werk gedaan, het eten van vandaag moét eruit….Het leek nochtans te gaan vlotten, want de gehele dag was er niks te merken. Niet dus….
De wind zit soms goed, soms minder, de zee eerder wat aan de woelige kant, dan weer rustig…Heel regelmatig vele, dikwijls vele tientallen dolfijnen tegelijk die met ons mee zwemmen, en die ditmaal ook heel regelmatig zotte buitelingen maken waarbij ze hoog uit het water komen en een licht piepend geluid maken. Blijft prachtig, charmerend, mysterieus, aangenaam,…Ook zeeschildpadden en Portugese oorlogschepen (een benaming voor een soort van giftig, vervelend kwalletje) komen we tegen. Het zicht blijft goed met ’s nachts mooie heldere maan over de oceaan, heel erg speciaal. Vooral ’s nachts geeft de inktzwarte zee een heel ander, magnifiek beeld dan overdag. Zeer regelmatig krijg je in die donkere zee ook weer de fosforglinsteringen te zien, zachte schuimende golvenkoppen of een golf die schip en bemanning oplicht als een veertje en weer een paar meters verder de oceaan induwt. Ook verandert de sterrenhemel regelmatig in de loop van de nacht. De maan verschuift en tegen de ochtend gaat ze onder in het westen en komt in het oosten alweer de zon op…
Maar het loopt niet altijd even gemakkelijk, er moet echt wel gezeild worden, soms met windsnelheden tot 30 knopen, juist voor de wind liggend, moeten de zeemanskunsten dan boven gehaald worden. De spinakkerboom die we hebben laten inkorten in Lanzarote wordt een paar keer gemonteerd en dat loopt veel makkelijker dan de eerste versie. Jef speculeert er samen met Joep nog een beetje over hoe hij hem aan de mast kan bevestigen om het nog makkelijker te laten lopen.
Het eten maken in de kombuis beneden (een terrein waar Luc zich niet aan waagt) is zoals Joep dat uitdrukt, bij wijlen een echt “gevecht leveren”. Jef en Joep komen regelmatig met een bezweet voorhoofd naar boven bij die gelegenheden, en moeten dan even naar lucht happen. Luc houdt het er op dat hij een serieuze bijdrage levert als hij wat groenten kan versnipperen in de kuip boven, en vanaf de derde dag lukt het wel al om mee af te drogen beneden. Dat is in tijd beperkt en haalbaar. Constant op zee zitten is toch iets anders dan af en toe nog eens aan land gaan zulle…We stellen vast dat het goed lukt om het op dit toch beperkt terrein met mekaar te kunnen blijven vinden.
Vanaf de derde dag kan Luc meedraaien in de Shifts en die gaan dan van 20u tot 23U; van 23u tot 02u; van 02u tot 5u; en vanaf 5u neemt de eerste wacht de laatste tot 8u terug over. Wie dus begint heeft gedurende die nacht twee wachten, maar iedereen kan altijd minstens 6u slapen als…er niks gebeurd. Dat is al eens een twijfelgeval met een passerende boot, maar die zijn op deze route eerder uitzonderlijk. Meestal gaat het over het bijstellen van de zeilen of beslissen of er op motor moet gevaren worden bij te weinig wind als de Genua bigint te “klapperen” en de anderen uit hun evenwicht en slaap brengt. Op heel onze overtocht van 7 etmalen (we zijn woensdagmiddag 23/02 toegekomen) zijn we éénmaal (1x!) een andere zeilboot tegengekomen…
Dus jongens, als jullie doodleuk om 23.30u gebruik maken van de Iridium om een berichtje te sturen (wat voor jullie waarschijnlijk niet laat is), dan liggen er hier al twee in hun nest, en zit de derde met al zijn aandacht in de kuip boven naar de open zee te turen.
Op onze derde dag rinkelt het aan de vislijn. Jef heeft in Lanzarote een iets professioneler toestel aangekocht dan het “plankje” uit onze eerste overtocht, namelijk een stevige molen met een draad tot 60 kg. Die is vanachter aan de “balustrade” bevestigt. Daar mag al eens een tonijn aan gaan hangen…En dat doet ie…Het molentje maakt een snorrend geluid, ten teken dat er beet is. Na een tijdje krijgen we hem in de gaten. De jongeheer komt regelmatig bovengedreven en terwijl Joep hem binnenhaalt “surft” hij als het ware regelmatig boven op een golf, en kunnen we hem goed zien aankomen. En hij ziet ons goed op de boot…Joep zag hem denken : oh neen! Dàt zijn de verkéérde kerels daar op die boot…! Hij blinkt als goud en dat is geen verkeerde indruk, het is een Yellow fin Tuna of “Mai mai” (in Indonesië). Héérlijke vis volgens Joep. Maar het is een kanjer, veel te groot om hem helemaal te kunnen verorberen en dus zouden we een deel moeten weggooien en dat is te jammer. Na een fotootje gunnen we hem terug de vrijheid van de oceaan en ontsnapt hij een gewisse dood in onze kookpan…
We krijgen ook een beetje af te rekenen met mechanische pech. Er is een probleem met het laden van de batterijen. Onze twee zonnepanelen staan nu uit want bij het zeilen is er van het gebruik van de dynamo geen sprake. En we gebruiken wel wat stroom (vooral de plotter die ons de weg moet wijzen en af en toe wat verlichting, je moet voldoende reserve hebben om de motor te kunnen starten, verlichting van de mast of het dek, de pompen,..enz.) Joep mompelt iets over een “diode”…We varen daardoor ook een paar keer wat meer op de motor om het probleem te kunnen ontdekken en bij wat rustiger weer duikt joep in de technische ruimte en haalt de diode eruit en wordt de stroomregelaar gereset. We kunnen weer laden, de diode is niet echt noodzakelijk en die kan er in Kaap Verdië of Recife wel opnieuw in.
Op onze vijfde dag staat er een erg woelige zee met serieuze golven. De windvaan heeft dan serieus zijn werk en Jef en Joep nemen af en toe het roer zelf in handen om de boot op koers te houden. Dat woeliger worden treedt soms heel plots op zonder dat je er erg in hebt, en dus moet de aandacht, ondanks de andere bezigheden, er toch altijd bij zijn.
En er is ook andere pech. Zo slaapt Jef al een paar dagen slecht als er woelige zee is omdat hij uit zijn bed dreigt te vallen. Er zit namelijk geen hoge rand aan. We kenden dat probleem, maar in Lanzarote konden we geen geschikte plank bekomen op de marina. In het “berenhol”( de kajuit, waar Luc slaapt, en waarom die zo heet merk je wel als je daar, op een hoogte, moet inkruipen..) ligt echter nog wat geriefhout van bij de installatie van de boot, en die komt nu van pas. Voor het eerst in dagen kan Jef weer heerlijk slapen, en dromen…En dat is erg belangrijk als je zo onregelmatig je wachten loopt.
De hygiëne mannen,…Op de derde dag nemen we ons eerste douchke. Ook weer een idee van onze schipper…Om water te besparen vullen we een drukspuit zoals je die gebruikt in de tuin voor onkruid te besproeien. Die ligt boven op het dek en is dan lekker lauw van de zon. We zepen ons in in het badkamertje en dan maar spoelen met de drukreiniger. Af en toe wat druk bij makend, moet je er op letten dat je juist op dat moment niet teveel shampoo op je kop hebt, want als dat dan in je ogen loopt begint dat natuurlijk te pikken terwijl je daar staat te pompen…En om het jullie hélemaal voor te stellen moet je bedenken dat je dit ritueel dan moet uitvoeren op een trampoline waarop twee of drie van je kinderen of kleinkinderen staan te springen: zwiebelend van links naar rechts….: nie gemakkelijk zunne! Naar het schijnt zouden de Ijslandvaarders en kabeljauwvissers zich vroeger ter nauwernood wassen omdat ze daardoor een soort van beschermhuid zouden wegwassen die hen op de koude zee bescherming gaf. Naar vis bleven ze in ieder geval toch rieken. Misschien eens opzoeken op Wikipedia….In ieder geval geen optie voor ons op de Marica.
Op onze 7de dag zouden we normaal gezien al een stuk van het land van Cabo Verde in zicht moeten krijgen, Ilha Do Maio. We zitten alle drie al heel de dag te turen, er staat op den duur een lage zon, en de einder geeft een “stoffig zicht”. We zitten toch wel juist zeker op die grote oceaan hier..? De plotter werkt toch wel juist..? Op den duur krijgen we toch een fijn streepje grijs van een bergconstructie in de gaten, maar omdat we er nu al heel de dag mee bezig zijn, is het een beetje een anticlimax dat “land in zicht krijgen…”
Maar dat is ’s anderendaags heel anders. In de verte ligt Cabo Verde, Ilhao De Santiago (want de Kaap Verdische eilanden, een onafhankelijke Republiek, bestaan uit een groep van 10 eilanden)…! Land! Na zeven etmalen zee gezien te hebben…Zoals echt piraten komen het goud, de rum en de vrouwen nu binnen bereik….!
In Cabo Verde is echter geen jachthaven. Het binnenvaren gebeurt onder woelige wind, dus het gaat wel goed vooruit, maar rustig is anders…
We gaan even later voor anker. Er ligt nog een Belgisch zeilschip naast een Zwitserse catameran . We gaan even later bij de zwitser langs met de bijboot om wat info te krijgen over de papieren, waar je moet inklaren, edm. Olivier is een erg vriendelijke schipper, nodigt ons uit om even bij een koffie verder info te geven. Super. Je bent hier best voorzichtig, gisteren zijn er ’s nachts drie jongemannen op zijn boot gekomen. Gelukkig zijn ze met wat volk en het is best de boot niet alleen te laten adviseert hij….En als we zin hebben: vanavond doen ze een apéro met mensen van de andere boot, dus als we zin hebben zijn we uitgenodigd. En dat doen we. Eerst nemen we allemaal nog een frisse duik vanaf de boot. Heerlijk water (28°!). Jef en Luc hebben wel wat problemen om met de nodige souplesse terug in de boot te geraken, maar oefening baart kunst…! Fris en proper gewassen nemen we wat biertjes mee en wat chips en nog een beetje van onze porto (en hélaas geeft Luc het resterende deel aan de charmante gastvrouw!) en hebben er een fijne avond met een 10-tal companen op een prachtige ankerplaats, hier op een stukje van de wereld dat uiterst weinig mensen op deze manier kunnen bereiken. Daar drinken we er bij aankomst op onze Marica nog eentje op en dan: maffen…
Vandaag, donderdag 24/02 hebben Joep en Luc de boodschappen gedaan in het stadje nadat Jef ons afgezet heeft aan het ponton en terugkeert om op de boot te passen en op te kuisen. Het is een heel speciale sfeer in het stadje, echt Afrikaans. Ze rijden er massaal met pick ups en zware jeeps rond en de taxi’s suizen je om de oren in hun “koffie met melk kleur”…We bezoeken een typisch fruitmarktje met producten van de streek nadat we in een bank wat euro’s gewisseld hebben. Je moet opletten, afbieden hoort erbij en als je aan een kraampje staat komt er wel iemand die rondloopt ook aandraven met één of ander fruit. De geuren (zowel de fijne als de minder fijne) bij een temperatuur van om en bij de 30°C waaien je hier tegemoet. Hoe is dat nu in België en Nederland…?
Bepakt en bezakt komen we terug aan in de boot, en na het uitladen gaan we diesel tanken en proberen aan water te geraken wat verderop aan een ander ponton. Ook hier de erg Afrikaanse gewoonten. In Cabo Verde is niet erg veel werk. Heel veel mensen zitten aan de haven te wachten op een karweitje om wat te kunnen verdienen en doen daar eender wat voor. Als ze je touw aannemen bij het aanmeren verwachten ze daar eigenlijk wat Escudo’s voor…zo ook hier. We komen toe aan het ponton en er vliegen al direct een drietal kerels op ons af die beweren dat ze daar werken…Ze beginnen in het Frans, tronen ons mee naar de benzineshop boven en gaan ook alle drie mee naar binnen. De shop is direct vol…Gelukkig kent Jef Portugees, dat komt hier goed van pas en kan hij duidelijk maken dat hij graag weet met wie hier moet onderhandelt worden. Dat blijkt een jongedame te zijn in de outfit van de benzinemaatschappij. De andere mannen hangen er maar wat rond in de hoop wat bij te verdienen en de eigenaars reageren daar ook niet meer op (ze zijn het waarschijnlijk gewoon en (of) beu geworden…Dat kunnen wij ons in ons eigen landje maar moeilijk voorstellen, maar ja, daarom ga je eigenlijk ook op reis om te zien hoe fijn het op een ander is en hoe goed het soms bij jezelf is…
Een fransman, komende van de Belgische boot zegt ons dat hij gisteren aan iemand geld gegeven heeft om aan water te geraken, maar dat hij tot op vandaag nog geen water gezien heeft, en ook zijn geld natuurlijk niet…We zijn dus verwittigt…Een jongeman spreekt een prijs af om het water te gaan halen. We hebben vier jerrycans. Luc gaat mee. Halverwege vraagt de jonge kerel (met Kalvin Klein onderbroek, rasta haar en al enige pinten op) om te wachten, maar Luc gaat mee door, en blijkt dat hij gewoon water gaat tanken in het politiekantoor aan de haven, waar wij het even goed (gratis) zouden kunnen krijgen. Op die manier proberen ze dus toch iets te verdienen. Omdat het niet over grote bedragen gaat (enkele euro’s) en hij ook mee gesleurd had maken we er ook geen punt van en geven we de sjouwer nog een pilsje toe waar hij erg blij mee is. Terug naar onze ankerplaats…
Vanmorgen hebben we ook de “Joep-wasmethode” toegepast: al je kledij in een zak met water, wat waspoeder erbij en knoop erin. Dat laat je enkele uren “warmen” in de zon. Vervolgens de zak wat kneden met de kleren erin, openen, uitwringen, spoelen en klaar is Kees…! Daar is het nu de moment voor. De Marica lijkt wel een automatisch wassalon als we alle drie ons wasje gedaan hebben….
Joep fabriceert wat heerlijke toastjes en Luc maakt een milk shake dessertje van de resterende bananen (hoog tijd dat die verwerkt werden!). We zijn weer bij. Als we morgen de rest van de boodschappen kunnen doen is het mogelijk om zaterdagmorgen te vertrekken want diesel en watertank zijn nu weer vol.
Vanavond trekken Joep en Jef het stadje in en bewaakt Luc de boot, terwijl ondertussen het verslag voor jullie kan gemaakt worden. Luc heeft echter nog nooit met de bijboot gevaren….Euh, dat werkt zo ongeveer als een grasmachine zeker..? Toch effe probere met Joep. Hmm..! Bwa, zal wel lukken. Alle, Luc aan het stuur, Jef en Joep erbij (eerst nog een sandaal van Jef moeten redden) en rustig, vooral rustig Luc, varen naar het ponton….nee, wat meer naar rechts.! Daar aangekomen lijkt het aanmeren toch niet zo vlot te gaan (een vaarbewijs is toch iets anders dan een rijbewijs..). Joep moet overnemen…maar, het water staat te laag..! De schroef geraakt in het zand waardoor Joep de motor op “hoge stand” moet plaatsen. We krijgen juist op dat moment een paar aanstormende golven over ons, Luc springt uit de boot (waterstand is laag! ), trekt de boot tegen de kant en Jef en Joep kunnen op het ponton springen, weliswaar redelijk nat. Wat gaan ze daarvan zeggen in het café..? Niks van aantrekken jong.. Luc terug de boot in. Maar is het noorden kwijt, vaart terug naar de kust, oei..! Halve draai rechts Luc! Oef! Gelukt. Luc vaart terug, maar merkt water, véél water in de boot, hopelijk van die golven van daarjuist…Dat blijkt. Even, bij aankomst op de Marica, op de marifoon doorgeven aan Jef en Joep dat de aankomst, terug aan de boot goed verlopen is. “OK” komt van de overkant, blitzaktie geslaagd… Amuseert ulle mannen, over en out….In de loop van de avond maken echter ook andere mensen gebruik van kanaal 77 waar we op afgestemd hebben. Hopelijk wordt dat niet vervelend voor Jef en Joep als ze daar rustig een pint zitten te drinken. En nu maar wachten tot die mannen terug over de marifoon roepen dat ze mogen opgepikt worden….

Tot binnenkort!
Jef, Luc en Joep

No responses yet

Feb 15 2011

Lanzarote-Recife Verslag 1

Published by under Reisverhalen

DEEL 2 VAN ONZE AVONTUREN…..LANZAROTE – RECIFE

Hoi allemaal,
Eigenlijk gaat het al om deel 3 want na onze vorige halte in Lagos is Joep met een paar trawanten onze Marica gaan overvaren naar Lanzarote.
De boot ligt daar goed en wel, en in perfecte staat, mooi op ons te wachten als we er met z’n drieën aankomen op donderdag 10 februari 2011…
De taxi zet ons vanaf de luchthaven (ongeveer een half uurtje rijden) af in de stralende zon in de Marina Rubicon. It’s summer here!!!!!
Het weer is dus stralend, zeker 24°. De boot een beetje opgetuigd, onze spullen uitgepakt, kajuiten geïnstalleerden…in de zon gelegen, gelezen, zitten kletsen,…tis hiersuper! Vanaf morgen is t werken geblazen om alles klaar te maken.
Joep heeft al naar het weer gekeken, dat ziet er voorlopig goed uit. Een aperitiefhapje eten in de boot met een beetje van onze porto en dan in t stadje hier iets eten….
Op vrijdag 11/02 terug mooi weer. Op de boot gewerkt (we houden er een rustig tempo op na!) en
morgen wellicht ook nog. Ook nog wat gaan kletsen in de haven,een Frans koppel ontmoet met een catamaran die in België alles verkocht hebben en nu een Bed& Breakfast gaan uitbouwen op hun ruime boot, ook een mooi idee natuurlijk. Zij helpen ons aan een reveteertang van een andere vriend-zeiler die we nodig hebben om een lier op de giek te plaatsen. Porto gedronken, kip met friet gaan eten,….
Zaterdag 12/02 verder opgerommeld, oa ook de boot al wat algenvrij gemaakt (ja, ja, t is hier echt zwemweer..) dat scheelt volgens Joep tot een knoop als we dat goed verwijderen en die kunnen we straks wel gebruiken.
We zijn allemaal moe, zelfs Jef is al om 22.00u in bed. Joep neemt nog wat literatuur door over de Kaap Verde eilanden voor het geval we daar gaan aanleggen (naar het schijnt zijn er veel walvissen te zien rond die Kaap Verdische eilanden..). We hoorden via Rudy dat het zo regent in België en we konden het daarstraks ook zien op het weerbericht op U-grib.
Het eiland zelf is erg ruw, veel vulkanisch gesteente, weinig begroeiing. Ze zijn hier nu, 12 februari nota bene, ‘s morgens om 10u al bezig alles aan het besproeien met de waterdarm, de rododendrons zijn hier zelfs al uitgebloeid….Als alles goed gaat zouden we zondag vertrekken (of maandagmorgen). Maar alle boodschappen nog doen, water inslaan, en de zeilen terug op hun plaats krijgen (grootzeil en Genua).
Bedoeling is eigenlijk zondag te vertrekken, maar we moeten ook nog een stuk laten laten afzagen van onze spinakkerboom (die is iets te lang om handig te kunnen werken als je op de deinende zee staat) en dat moeten we in de haven laten doen omdat we er zelf niet het juiste gereedschap voor hebben. Bovendien heeft Joep vanmorgen bij een inspectie aan de schroef nog een probleem vastgesteld: de anode is rond de schroef verwijderd en daar moet een nieuwe rond, want zonder dat is je schroef na een tijdje het “haasje”…Dat is in het vlaams: ..dan is je schroef opgevreten en moet je het zonder doen, wat we natuurlijk helemaal niet willen, al was het maar om van die vertoningen te vermijden zoals we die in Lagos hebben moeten opvoeren bij het binnenvaren van de haven daar.
Verder doen we nog boodschappen en stouwen we het schip helemaal vol: 4 winkelkarren met eten en 2 met water…Op de Kaap Verdische is het drinkwater immers niet zo best en moet je uit flessen aankopen. Het weer blijft intussen goed, al was het vanmorgen wat betrokken. Voor de komende dagen is er wind, en we moeten zeker ook niet te lang oponthoud hebben, want dan wordt het windstil, en dat is ook weer niet goed.
Zondag 13/02. We houden het rustig vandaag en hopen morgen bijtijds te kunnen vertrekken als (”als”) ze een beetje doorwerken aan onze spinakkerboom in de haven morgen…
Maandag 14/02. Valentijnsdag! Bij deze aan al onze lieve vrouwen thuis: een heerlijke Valentijn toegewenst!
Tegen dat de klus geklaard is in de Marina is het ver 14.00u… Dat gaat namelijk zo: ze nemen je stuk in ontvangst en zeggen dat het dadelijk klaar is. Dus wacht je ter plaatse, maar dan komt er een schip binnen dat even in de lift moet en laten ze je stuk “even” liggen. Op de duur ga je dan “even” een koffie drinken in afwachting dat het klaar is, maar… het is dan nog niet klaar. Joep even over en weer om met een tweedehandse gekochte duikinstallatie de anode te bevestigen en Yep…14.00u dus.
We willen liever in de klaarte vertrekken en niet al dadelijk een nacht moeten invaren, en dus besluiten we morgen dinsdag bijtijds (6.00u) op te staan en te vertrekken…..
Of dat allemaal gelukt is horen jullie als we de eerstvolgende halte (Kaap Verdië dus) bereiken. Het is dus niet ongewoon dat jullie hier een 8 a 10 dagen niets nieuws meer zullen op lezen, maar voor fervente gsm’ers zijn we nog bereikbaar voor zover we nog in de buurt van de Canarische kusten rondtoeren….
Tot binnenkort!
Jef, Luc en Joep

2 responses so far

Nov 05 2010

Verslag 6: Back Home!

Published by under Reisverhalen

Verslag 6 van onze zeiltocht Goes – Canarische Eilanden : Back home…!

Woensdag 27/10/ Lagos ter plaatse.

Gezien de ongunstige weersomstandigheden die we na donderdag voorgeschoteld krijgen en het feit dat we pas ten vroegste donderdag zouden kunnen vertrekken (in slecht weer dan nog) beslissen we om de tocht hier stop te zetten, maar dat hadden jullie al ut de titel van dit verslag kunnen afleiden. Vandaag woensdag, is het hier in Lagos een gemeentelijke feestdag. Dus de meeste zaken (ook de havendiensten) zijn gesloten. Waarschijnlijk was dat ook een reden waarom ze ons pas donderdag die pomp konden komen plaatsen…
Jef neemt contact met Rudy die ons tegen zaterdag een ticket kan boeken via SN Brussels Airlines (duizendmaal dank Rudy voor die vlekkeloze service van jou!).
Dat betekent ineens dat we heel anders moeten gaan denken…
Namelijk dat het hier dus voorlopig stopt. Ook andere zeilers in de haven zijn niet van plan om voor maandag richting Canarische Eilanden te vertrekken, op dat vlak volgt hier iedereen dezelfde (weer)berichten. We moeten dus de boot in orde maken, afspraken maken met de havendiensten of hij hier wel kan blijven, de boel opkuisen om hem proper te kunnen achterlaten,…werk genoeg. Ons ticket dat we al geboekt hadden vanaf Fuerta Ventura (gelukkig een goedkoop ticket met Ryan Air) zal dus komen te vervallen, maar dat was een risico waarmee we van in het begin rekening hadden gehouden. Nu, zonder de motorpech zouden we dat perfect gehaald hebben mochten we dinsdag of vandaag ten laatste hebben kunnen vertrekken.

Donderdag 28/10 Lagos ter plaatse.

Onze man is er rond 9.30u. Wat voorzien was al “10 minuten werk, zo’n bomba di agua..” wordt zo goed als een volle dag. Het is nochtans geen Porutgees, onze technieker, maar een Rus, Joeri. Oh, maar, hier in Portugal doen ze alles op hun gemak zegt ie, en dat blijkt ook. Een paar keren over en weer lopen naar de jachthaven, een middagpauze van 2u, nog eens terug lopen om koelvloeistof te halen, en om 16.00u pil staat de bomba di agua er op. Opstarten en de boot meteen verleggen want we liggen hier eigenlijk op een voorlopige plaats omdat we niet kunnen motoren. We laten de motor op de schroef draaien gedurende een goeie 2 uur op onze nieuwe aanlegplaats om zeker te zijn dat alles ook goed werkt. Lijkt geen probleem.

Vrijdag 29/10 Lagos ter plaatse.

Vandaag halen we de boot ondersteboven, alles uitkuisen, dek proper maken, wat kan geborgen worden, wordt geborgen, apparatuur wordt verwijderd, afwassen, Luc gaat informeren voor het vervoer naar de luchthaven, (trein, taxi, auto huren,)….
Het geeft ons een raar gevoel. We stoppen hier noodgedwongen en het lijkt niet af, en dat is het ook niet, maar de beslissing is genomen en het lijkt ons allemaal ook het beste. We vliegen dus morgen allemaal samen terug (“samen uit , samen thuis”) en Joep zal in een gunstige weer periode terug overvliegen met een collega-zeiler om de boot naar de Canarische Eilanden te brengen waar we dan vanaf januari-februari opnieuw reisplannen zullen maken voor de verdere afwerking van de tocht naar Recife. Maar daar hoort u later meer over…

Zaterdag 30/10/ Lagos-Zaventem.

Om 12:00u stijgt onze vlieger op in Faro (ongeveer 80 km verder van Lagos). We hebben ons laten afzetten door een plaatselijk autoverhuurbedrijf (zat in hun service) en de jongedame doet dat voortreffelijk. Rond 16:00u stappen we aan land in Zaventem (een pak sneller dan met de boot, dat wel) alwaar Rudy en Diana ons al staan op te wachten (nogmaals dank Rudy!). Het lijkt een probleem te worden om de wagen van Rudy terug te vinden, maar ook dat lukt ons. Na de obligate eerste frit in Retie waar ook Marieke en de kindjes ons komen vervoegen rijden we nu (juist, niet meer : “varen” we..)richting Arendonk. Even binnenspringen bij moeke Angela en Glenn, en van daaruit naar “Den biljart”…De rest kent iedereen….We worden meteen in de Halloween-sfeer gedompeld in het café van Kasja, Joep en Marieke vertrekken op tijd met de kindjes en Luc wordt wat later opgepikt door Mieke en Irena. Ik neem aan dat onze kapitein, Jef als laatste het café verlaten heeft zoals dat hoort voor een kapitein, maar zekerheid heb ik daarover op dit ogenblik niet..

We willen jullie allemaal heel graag bedanken om ons avonturen te volgen, iets te schrijven in de verslagen of het gastenboek, en wij van onze kant zullen jullie tijdig laten horen wanneer deze blog terug actief wordt. Voorlopig zetten we hem “on hold”, tot later….!!

Ahoi
Jef, Joep en Luc.

5 responses so far

Oct 26 2010

Verslag 5

Published by under Reisverhalen

Verslag 5 van onze zeiltocht van Goes naar de Canarische Eilanden.
Tijdelijke onderbreking van de avonturen…

Zondag 24/10 Lagos, ter plaatse

Zoals in het vorige verslag gemeld hebben we ons vandaag gedeisd gehouden in de boot. Wel inkopen gaan doen, goed gebruik gemaakt van de facilities hier in de haven (zeer goed). Het weer is heel goed, zonnig, een beetje wind maar. Luc maakt een portie spaghetti en we zijn er na het eten allemaal vroeg in. Morgen contact nemen met de havendiensten om te zien wat er met de boot kan gebeuren.

Maandag 25/10 Lagos ter plaatse

Er zit iets meer bewolking in de lucht vandaag, maar gezien we toch niet verder kunnen is dat voorlopig van minder belang. Joep en Jef hebben gisteren al gebeld met de verkoper van de motor, die zou ons in contact brengen met een Vetus-dealer. Dat gebeurt. Er komt een mannetje langs en die stelt vast : “so la bomba di agua..”: alleen de waterpomp, verder geen schade. In één dag hebben jullie die zegt hij erbij. Maar in de namiddag komen ze nog eens terug om een foto van de motor te nemen (verzekeringskwesties, ge kent dat hé..).
Jef en Joep plaatsen een deftige dieselfilter die ze hier aangekocht hebben, dan is dat toch al gebeurd. Luc gaat de was insteken en daarna in de droogkast en een Beetje in het (overigens aangename stadje, rondlopen, toeristische dienst bezoeken,…
De buurman-zeiler van Hollandse afkomst die ons mee hebben helpen aanmeren geven ons een interessant adresje mee om te gaan eten. We gaan er vandaag naartoe : sardientjes, varkenslapjes, biefstuk, het gaat allemaal goed naar binnen.

Dinsdag 26/10 Lagos ter plaatse.

Douchen, ontbijten, boodschappen, en..de havendiensten nog eens bezoeken. Jef en Joep hebben gisteren in de haven gezegd dat we die waterfilter wel zelf zullen betalen zodat het getalm met de verzekering niet blijft duren, maar vandaag bevestigen ze: jullie hebben die waterpomp donderdag, en alles wordt met de verzekering geregeld…Dat is al veel meer dan die ene dag waar ze het in het begin over hadden…Joep had het voorzien : “sjonge, sjonge, die Portugezen hebben tijd hoor…”
Maar: een groter probleem is het weer. Dinsdag, ten laatste woensdag vertrekken geeft ons min of meer gunstige omstandigheden, maar donderdag vertrekken is, voor de voorspellingen waar we nu over beschikken, geen interessant moment. We zouden dan vrijdag al in zwaardere wind geraken (tot 35 knopen) en er is ook onweer in het vooruitzicht….
Wat doen?
Toch vertrekken en dicht tegen de Marokaanse grens varen om de zware winden wat te vermijden is niet aan te raden om andere reden (onveilig, misschien bootvluchtelingen, vissers,..die dicht op de kust zitten ..?
De boot hier achter laten…?
We besluiten dat we moeten afwachten tot donderdagmorgen, dan de weerberichten terug bekijken en dan beslissen…
Om het veilig te houden zijn die indicaties van het grootste belang. Risico’s nemen gaan we niet doen.
We houden ons dus wat onledig vandaag. Joep gaat wat wandelen, Jef vaart wat uit met de bijboot en Luc verslaat het één en ander waaronder dit verslag.
Voor morgen proberen we iets te versieren…Je kan hier fietsen huren, misschien een tochtje met de motor of zo naar Portimao..? We zien wel.

Sea(!) you!
Jef, Joep en Luc.

4 responses so far

Oct 24 2010

Verslag 4

Published by under Reisverhalen

Verslag 4 van onze zeiltocht van Goes naar de Canarische Eilanden.

Graçias? De nada, obrigado!!

Voila, we zijn weer een eindje opgeschoten en zitten voor het ogenblik (met of zonder spotten op AIS) In Lagos, Zuid Portugal. We gaan ons klaarmaken voor de volgende oversteek naar de Canarische Eilanden, maar eerst hebben jullie nog tegoed wat we na verslag 3 gedaan hebben. Alvast bedankt voor de reacties, dat is altijd aangenaam om te lezen bij een temperatuur van 24°, een fris glaasje witte wijn,een  Baccardi-cola  of pint (of alle drie) bij de hand. Om maar te zeggen: dat loopt hier allemaal lekker…
Misschien toch ook nog even in het algemeen: jullie beseffen natuurlijk wel dat wij niet àlles op deze website kunnen zetten (titels van dvd’s bvb, over die Spaanse en straks ook Portugese vrouwen en zo,…) maar zeer  regelmatig zijn we ook met wat je zou kunnen noemen, het meer serieuzere werk bezig.  Zoals daar zijn : politieke (ja, ja..!) en filosofische discussies, over kinderen en opvoeding, over werken en studeren, een zaak runnen of voor een baas werken, over zwartwerken of helemaal niks aangeven(!),…Een heldere nacht op zee met een open sterrenhemel en volle maan is prachtig, en dat nodigt je als vanzelf uit om na te denken of er daar boven ook leven is of dat wij de enige (wel)denkende wezens zijn in dit planetair stelsel en ver daarbuiten. Zo zijn we gisteren toen we hier de haven van Lagos inkomen duwen zijn (lees verder voor meer info daarover) een stapje in de wereld gaan zetten en hebben we een plaatselijke discotheek bezocht. Dat geeft dan ook de mogelijkheid om meteen met de autochtone bevolking van gedachten te wisselen wat we zoal op de open zee besproken hebben…of met jullie natuurlijk. Vooruit, hier is ons verslag!

Woensdag 20/10 Baiona richting Lissabon,.

Inclusief tanken, ontbijt, douchen, afrekenen met de havendiensten,…zijn we pas  weg tegen 12.00u. Wel met een goed gevoel dat de tank nu in orde is, propere diesel, alles nog eens gewassen en onderhouden,…We vragen ons ook af of we heel die diesel zaak (want dus wel degelijke vuile diesel  van in

Lekker viske 1

Camarêt) niet kunnen recupereren via de verzekering want eigenlijk hebben we de hele boel kunnen wegkieperen, tijd verloren, extra moeten aanleggen,…
Luc vult nu getrouw het logboek in en op basis van die kribbels maken we dan dit verslag. We houden ons ook een beetje aan de indeling van dat logboek en daaruit kunnen we jullie meedelen dat rond 12.00u (UTC tijd, da’s twee uur vroeger dan bij jullie en een gebruikte norm voor zeelui) de zee “smooth” is, de wind Oost-Noord-oost staat bij slechts 3 knopen (1 knoop is 1,8 km) en de barometer volgens Joep’s uurwerk 1026 hectopascal aangeeft. Het weer is “Sunny”, onze koers is 258°. Zo, daar zijn jullie al een heel eind mee hé…Rond 16.00u zwemt er weer een school dolfijnen  met ons mee, mooi om te beleven.  Jef duikt de keuken in en komt boven met Sauerkraut mit würste und mit musterd besmierde brotjes. We zitten nog wat rustig na te babbelen in de kuip, mooi weertje, de automatische piloot of “cruise control” aan (wat een handig ding is dat op zee, eigenlijk kan je niet zonder) als Jef en Joep plots rechtschrikken en Jef de handgas uitschakelt…Een vissersboot is ons heel kortbij genaderd, er bevindt zich niemand op de brug, het schip lijkt wel stuurloos rond te dobberen. Als we hem voorbij zijn zien we later met de verrekijker iemand uit het ruim naar boven komen. Vissers doen hun werk bij de automatische piloot en gaan er blijkbaar van uit dat anderen wel zullen opletten zeker..? Het blijft verder prachtig en (te) rustig weer en dat verplicht ons om op de motor te toeren willen we toch een beetje voortgang maken. Het grootzeil hangt wel uit, maar dat vangt dus weinig wind als er geen staat. Rond 19.00u buigen we af ter hoogte van de haven van Porto.
Luc is intussen aan de beterhand en doet vandaag zijn eerste kookoefening onderdeks: Vissoep van onze  laatste tonijn in tomatenpuree. Smaakt heerlijk volgens Luc en Joep, maar Jef laat ze passeren.
We gaan deze nacht doorvaren en dus moeten nu ook de wachten afgesproken worden. Luc pakt de eerste, vervolgens Jef en daarna Joep, telkens voor 3 uren. We varen op de automatische piloot en plotter, maar om aanvaringen van zoëven te vermijden moet er altijd iemand op de uitkijk staan.  Bij de aflossing van Joep door Luc om 6uur ’s morgens moet Joep even alarm slaan omdat een vissersboot niet alleen voor ons invaart, maar ook bij het ontwijken terug achter ons aan komt gevaren…Bovendien vaart zo’n vissersschuit sneller dan wij. Joep heeft de boot over de marifoon opgeroepen maar er komt geen reactie. Even later gaat er een soort alarm af op de vissersboot en nog wat later gaan er wat lichten bij aan… Volgens Joep zijn het niet meer dan schoften die alles aan hun laars lappen. We hebben nog regelmatig achteromgekeken maar uiteindelijk vaart hij gelukkig een andere koers uit.

Donderdag 21/10 Baiona (spanje) naar Cascais (Portugal).

Na zijn shift duikt Luc er terug in voor een paar uurtjes. Het weer blijft mooi, een prachtig en rustige groot uitdeinende zee waardoor er wel meer “schommeling” optreedt, maar minder het “slagen” van de boot op de korte hevige golven. Dat is zo een beetje wat ons te wachten zal staan bij de oversteek van de Canarische Eilanden naar Recife. We hebben er van Baiona tot nu 140 mijl opzitten, een mooi stukje. Het blijft verder “easy going” en da’s dus chillen en genieten op zee. Zo goed als alleen en voortdurende op onze linkerkant prachtige kuststroken te zien, knappe dorpjes in de valleien, rotsige of zandstranden (jammer ligt er niemand te zonnebaden en zó sterk is onze verrekijker nu ook weer niet). We zien het zitten om een stuk voorbij Lissabon te varen, Jef heeft een dampende schotel stoofvlees met zelfgeschilde pattaten en boontjes klaargemaakt als onze motor toch weer sputtert. We hadden in Baiona geen andere filter kunnen kopen (dan moesten we drie dagen wachten want die moest uit Nederland komen..), maar de oude uitgekuist (met de pomp van de bijboot uitgeblazen)en om geen risico’s te nemen gaan we toch aanleggen in de haven van Cascais. Goed nieuws voor Luc: is nu ook niet meer zeeziek, zelfs zonder pilleke..! Hij wordt nog nen  echte..
Het is avond als we Cascais binnenvaren en net voor we binnenvaren raken we een fuik. Fuiken worden door vissers gedropt aan een soort kabels of koord met er bovenop een lege bus benzine of olie als herkenningstekens. Soms staat er een vlagje bovenop, maar meestal niks. Heel vervelend als dat tussen je schroef geraakt. Luc wordt op het voordek geplaatst om uit te kijken, maar dat maakt niet veel verschil : hij laat ze passeren zonder te verwittigen (“sorry mannen, echt niet gezien”). Om 22.30u varen we de haven binnen en krijgen er een heel vriendelijk onthaal. Jef kan vanaf nu zijn beste Portugees bovenhalen, en dat komt van pas.  Portugal, dat betekent Porto! Luc’s tweede fles wordt bovengehaald,  daar klinken we op, en daarna bezoeken we nog een kroegje (een Irish pub) waar we gezellig keuvelen, ze draaien er goeie muziek en tegelijkertijd staat er ook een groot scherm aan met voetbal op. Dat laatste hadden we ook al in Spanje gemerkt: in alle café’s staat er een TV aan te rammelen…Eerlijk gezegd: het duurt ook wel wat tegen dat we terug aan onze boot zijn, maar het was weer gezellig.  Ik ga niet zegen hoe laat we er in lagen, maar vroeg waren we er toch niet uit ’s anderendaags…

Vrijdag 22/10 Cascais – Lagos

Luc is er ’t laatste uit (10u), Joep zat al onder de douche. Jef en Joep zijn gaan zien voor de nieuwe filter, en jawel, gezien we hier vlak bij Lissabon zitten gaan ze het voor ons meebrengen aangezien er toch al  iemand met de wagen onderweg was.  Ondertussen houdt Luc zich wat bezig met het internet en het leegmaken van de frigo (moest terug ontdooit worden). Bij het proefdraaien draait ie precies niet voluit en dus duikt Joep nog eens naar de schroef: nog een stuk touw van de fuik van gisteren. Hij kan weer terug de douche in! De voorzieningen hier zijn wel dik in orde.
We gaan nog een stukje eten (frit met varkenslapje en als groenten een champignon in 7 stukken gesneden volgens Jef) en om 16.57 UTC (wat een accurate gegevens zeg) vertrekken we. We werken terug met onze wachtbeurten, zonder veel problemen, varen met een goeie 6 knopen (weliswaar motor en enkel groot zeil) maar hebben in de nacht regelmatig tot 20 knopen wind gehad en gaan tussen 8 en 9.00u in de ochtend de kaap onderaan Portugal rondden.

Zaterdag 23/10 Cascais – Lagos.

We varen dus rustig (te rustig?) verder naar ons doel, en gaan aanleggen in een baai (Alvor) vlak voor Lagos (zeer mooi volgens Joep), dan kunnen we zondagavond aanleggen in Lagos om daar op maandag inkopen en dergelijke meer te doen voor onze oversteek, want dan zijn we minstens een  4-tal etmalen onderweg. Bovendien is aanleggen in een baai goedkoper, maar: daar komt allemaal niks van in huis. We schrikken alle drie als er plots een alarm afgaat in het contact: de temperatuur is te hoog gestegen. “Wat nu weer GVD”, zucht Joep, terwijl hij zijn mijnwerkerslamp opzet en de motorruimte induikt. De analyse is snel gemaakt: koelvloeistof is uit de motor gespoten, dus die kunnen we niet meer laten draaien. Hopelijk zijn er geen vitale delen geraakt (pakkingen of dergelijke,…). Dus van die baai komt niks in huis, maar hoe geraken we, zonder wind,  de haven van Lagos binnen? Eerst de boot op de wind draaien. Dat kunnen we gelukkig omdat we de bijboot net opgeblazen hadden voor die baai en Joep en Luc trekken van daaruit de boot in de juiste richting. Genua uitrollen. Het is de bedoeling om dan met het beetje wind en onze bijboot de Marica naar binnen te “slepen” (gelukkig maar 2 mijl). We durven de motor ook niet aanzetten om nog meer schade te maken en bovendien zullen we hier de verzekering moeten over contacteren want de motor is nieuw  en deze schade lijkt abnormaal voor de uren die we gevaren hebben (één etmaal, slecht 120 mijl aan één stuk). GVD zegt Jef, en dat is zeer zacht uitgedrukt!
Dat “slepen” lukt niet bijster goed, maar Joep weet raad. Met de bijboot achter de boot, Jef aan het stuur, Luc rechtstaande in de bijboot duwend tegen de beide steunen van de windvaan en Joep aan het stuur van de bijboot halen we 1,5 knoop, en…wat een zicht om zó  de haven binnen te varen. Ze staan ons aan de kant te filmen (wellicht staat het op You Tube of komt het hier in Lagos op het regionale nieuws) en als er ook nog een pak volk op de ophaalbrug moet wachten vooraleer de havenmeester ons binnen kan laten kunnen ze op vraag van Jef toch nog applaudisseren voor onze “stunt”. Het aanleggen aan onze steiger is maar nipt, door de wind die er op dat ogenblik staat, maar een paar bereidwillige (zeil)buren en een arbeider van de jachthaven helpen een handje en dat loopt goed af.
Jef en Joep nemen contact met de leverancier, één en ander bevragen (gelukkig kent Jef zijn Portugees goed voor de plaatselijke dealer) en normaal komen ze ons maandag depanneren en alles regelen aangaande de verzekering.
Zo, dat wordt dan een douchke, we gaan een biefstuk eten (Jef trakteert om de uitgerokken spieren terug op plooi te krijgen).  Héél  lekker overigens, het is  Steak at a Stone.  Ze brengen je biefstuk rauw op een hete, 3 cm dikke zwarte  marmeren steen die in de oven voorverwarmd is tot 750° en je bakt hem dus zelf terwijl je eet. Héérlijk, begin al maar e stuk marmer te zoeken, Rik..! Of misschien een idee voor Rudi voor het kerstmenu   in Rusland (dan hoeft ge door de warmte  die de steen afgeeft geen beremuts op te zetten). Voor de zuinigen onder ons: na het eten kunt ge die steen in een stuk doek steken en in uw bed steken tegen de kou voeten zoals ze dat vroeger deden met een baksteen: goed en goedkoop, de verwarming kan afgezet worden.
Enfin, wij eten die biefstuk hier op bij een temperatuur van 24° en het aanzicht van een mooie haven, wat moet een mens eigenlijk nog meer? Awel, ’s avonds een pintje, een glaaske wijn, een Baccardi- Cola, of alle drie…In de haven zijn er en paar cafeetjes-dicotheken waar groepjes optreden (gratis) en die zijn niet slecht. Zeker niet met die drank en de heersende temperaturen.  Alle, ik moet niet verder schrijven,  ge weet wat er dan gebeurt hé, ’s anderendaags wordt ge weer wat later wakker, iemand vraagt een aspirientje of iets tegen de hoofdpijn, er wordt langzaam gedoucht, koffie gezet, een broodje gehaald en dit verslag gemaakt…

Sea(!) you!
Jef, Joep en Luc.

2 responses so far

Oct 20 2010

Verslag 3

Published by under Reisverhalen

Verslag 3 van onze zeiltocht van Goes naar de Canarische Eilanden.

Ola! Ola!

Dit betekent niet dat er iets aan de hand is (alhoewel..), het is gewoon een teken dat we in Spanje aangeland zijn waar ze deze uitspraak, bij ons bekend als een verwittiging, gebruiken om “goedendag” te zeggen. Trekt wel wat op onze hallo maar dan omgekeerd,  niet?
We hebben dus onze “grote oversteek”  van de Golf van Biskaje aangevat, en zijn intussen al bijna in Portugal…Hieronder lees je wat we zoal allemaal uitgespookt hebben.

Woensdag 13/10 van Camarêt richting Coruña over de Golf van Biskaje. Dolfijnen!

Om 8.45u zijn we vertrekkens klaar en varen de haven van Camarêt uit. We zijn hier alles bij mekaar drie dagen geweest, het is weer nieuw (toch voor Luc) om de zee op te varen…
Het weer zit mee: zon, beetje wind (en hij staat oost-noordoost wat zeer goed is), we varen aanvankelijk nog met ons groot zeil en de motor. Op een bepaald moment blijft de motor “even hangen” als was hij verstopt (misschien terug iets in de schroef?), maar dat verdwijnt wat  later. 
Joep slaat wat later alarm: dààr dolfijnen! Het is werkelijk een hele grote school. Ze zwemmen langs beide zijden van de boot, soms met 4 of 5 naast mekaar, hun bovenvin steekt boven het water uit en regelmatig springen ze ook  (soms zelfs goed getimed samen met 4 of 5) boven het watervlak uit en hoor je geluid van het water persen  door dat bekende spuitgat van boven op hun rug.  Ze zwemmen vooral vooraan aan de boot, als willen ze een sprintje met ons aangaan. Door vooraan op onze buik op het dek te gaan liggen kunnen we ze zeer goed zien en door je hand uit te steken naar het water kan je ze, ei zo na aanraken, zeker als ze eens even een sprongetje maken. Het is prachtig om te beleven en Jef zet het uitgebreid op de camera zodat jullie er later mee kunnen van genieten.
De wind komt wat harder opzetten en daarom hebben we de Genua (voorzeil) ook uitgerold zodat we de motor kunnen uitschakelen en toch nog even hard (of dikwijls harder) kunnen doorvaren dan met motor. Bovendien zetten Joep en Jef  ook de spinakkerboom in de Genua , en kunnen we met de windvaan (automatische piloot bij  het zeilen) goede snelheden halen.
Jef maakt op de wiebelende boot een Chile con Carne klaar met rijst.  De nacht is helder , maar fris, de wind blijft goed waaien. We malen er 137 mijl door. Joep en Jef moeten de wacht lopen met hun twee, want Luc heeft terug wat last van zeeziekte ondanks de pilletjes….

Donderdag 14/10 volop in de golf van Biskaje. Tonijn!

De zee is de voorbije nacht serieus woeliger geworden.  We hebben af en toe golven gehad die ervoor zorgden dat het zout in de suikerpot geraakt  was (dixit Jef)!!  De deining maakt vooral dat de boot van links naar rechts schuift, en dat voel je vooral vanachter in de boot (waar Jef slaapt). Van miserie is hij dan bij Luc een matras gaan weghalen en heeft die onder de keukentafel  “gefoefeld” zodat hij tussen de tafelpoten iets vaster lag dan in zijn kajuit.
Tegen de ochtend sputterde de motor nog even (toch wat lucht in de leiding?) wat we nu eigenlijk wijten aan het feit dat we in Camarêt de tank even hebben laten overlopen, en daardoor misschien een luchtbel hebben laten ontstaan in de leiding. Jef heeft zich even voor het ontluchtingsgat geplaatst in de kuip, en eens goed met de wc-ontstopper de leiding proberen ontluchten en dat leek beter te gaan. We hebben in de boot ook nog een “personal  trainer” gevonden, maar die bleek voor die karwei veel te klein…, vandaar die ontstopper. (Van die personal trainer weten de vrienden van Jef meer.)
De zee is vandaag erg rustig (dat had Joep voorzien in de weerberichten) en we varen eigenlijk zo goed als alleen (op één enkele zeiler na heel ver weg). 360° rond ons is niemand te zien, alleen water, geen land te bekennen: je voelt je er  nog kleiner bij.
Na de vispoging van Jef van een paar dagen geleden had ook joep zijn lijntje eens uitgegooid, en dat hangt daar nu eigenlijk al een hele tijd in het water. Luc rolt de lijn op. Er hangt precies iets aan..? Het wiebelt toch een beetje..Joep moet er bijkomen, ja warempel daar hangt een visje aan! Trekken jongens. Luc en Joep aan de slag, Jef filmt om te zien wat er aan hangt. Volgens Joep moet dit een kanjer zijn, na enig oprolwerk slingert er iets blauw-zilver achter de boot: een tonijn. Wat een kerel! Hoe gaan we die aan boord krijgen? We slagen er in om hem op de zwemtrede te krijgen, maar nu moet hij ook nog aan boord…Met de haak voor de windvaan? Dat lijkt niet te lukken , dan maar gewoon trekken. De lijn (gewoon op een rolletje) is voorzien voor 60 kg, maar als die het begeeft zijn we de buit kwijt. Hij beest raakt over de reling op het dek, maar dan komt de haak los en schuift hij fijntjes naar de zijkant van de boot, terug richting zee…een trap van Joep schijnt hem even te verdoven en vervolgens heeft Luc hem bij de staart en houdt het spartelende ding aan boord. We hebben hem niet gewogen, maar twintig (20!) kilo, zonder overdrijven was hij altijd. Wat daarna volgt is niet meer voor gevoelige kijkers en lezers. Joep heeft hem vakkundig en snel naar  een andere wereld geholpen en is hem dan samen met Luc beginnen proper maken en fileren…De beelden zijn vastgelegd door Jef (al vond ie het geen fijne bedoening, het leek wel een slachthuis op de boot). De gefileerde stukken zijn in de pan terechtgekomen en smakelijk opgegeten met een heerlijke  puree klaargemaakt door  Joep.  Verder bleef nog een emmer van 5 liter vol in de koelkast, en moesten we omwille van plaatsgebrek zeker 1/3 terug in zee werpen (het stuk met de staart).
Net op het moment (rond 21.30u) dat we de wachten afspreken (Luc kan nu mee ingeschakeld worden zodat het ook wat draaglijker is voor Jef en Joep) sputtert de motor terug….We zitten nu ongeveer  midden in dat grote stuk dat we moeten oversteken, en we hebben die motor nu ook echt wel nodig want gedurende de nacht  en de aflossingen willen we liever de motor en het groot zeil gebruiken omdat dat beter in de hand te houden is qua vaarkunst.
In plaats van in zijn kajuit te duiken trekt Joep de machinekamer in, wordt de mazouttank geopend, worden filters verwijderd, startpogingen allerhande, de ontstopper van Jef komt er weer aan te pas, we proberen met een geïmproviseerde tank, is er water in de tank gelopen toe we in Camarêt getankt hebben? Of was het vuile diesel,…alle mogelijkheden worden overwogen en soms zien we daar inderdaad tekenen van, loopt de motor goed, om kort daarna toch weer dat ellendige geluid te laten horen waarbij hij het opgeeft en moeten we weer iets anders bekijken. Dat allemaal op een sterke deining (de schommelbeweging  van hierboven..) en wind tijdens de nacht.  Bij het openmaken van de mazouttank en de motor klotst er natuurlijk diesel hier en daar uit, lekt er wat olie, en algauw is de geur in onze boot een mengeling van diesel en tonijn, en kan je naast de vorken in de afwasbak ook een waterpomptang en schroevendraaiers vinden…
Tijdens de eerste wacht van Luc (24.00u tot  03.00u) loopt het nog redelijk goed, maar moet Joep er toch een paar keer uitkomen. En dat is ook het geval als Jef de wacht overneemt. Om 6 uur beslissen we dan maar om Luc terug in te schakelen zodat ook Joep wat kan bijkomen.  Tegen 9 uur in de ochtend plaatsen we de Genua terug en de motor gaat dan van zichzelf uit….

Vrijdag 15/10 Golf van Biskaje tot Coruña (SP).

Luc merkt tegen de ochtend aan land, maar dat kan volgens Joep niet kloppen. Als je van de nacht de dag in komt op de oceaan,  willen wolken nog wel eens op bergen lijken, maar dat schijnt nu niet zo te zijn. We zien na twee etmalen inderdaad de bergketens van Spanje opduiken en zullen die de verdere dag zien mee blijven volgen.
Omdat de wind sterkte blijft aanhouden beslist Joep om enkel met het grootzeil te varen. De zee wordt nog wat woeliger dan de voorbije nacht en het was al enige tijd duidelijk dat we die kaap van Finistera er met deze dieselproblemen  en de  omstandigheden  waarin we nu zitten zeker niet gaan nemen, en dus de haven van Coruña gaan aandoen. De wind biedt later toch de mogelijkheid om de Genua te plaatsen en daardoor kunnen we toch voldoende snelheid halen (een 6 tal knopen voor  wie dat iets zegt). Da’ s maar goed, want op de motor moeten we niet meer rekenen.
De overtocht verloopt verder goed en rustig met enkel wind in de zeilen. Tegen de middag verorberen we nog een stevige Champignone soep met brood, en rond 19.30u varen we de haven van Coruña binnen. Dat zouden we normaal met de motor doen, maar wellicht gaan we nu assistentie moeten vragen van de havenmeester. Voor we dat doen gaan we het toch nog met de motor proberen, als hij het een 10-tal minuutjes doet moet het OK  zijn en proberen we zo lang mogelijk de haven binnen te zeilen. Dat lijkt te lukken en we meren aan naast een “vette Catameran”. Het havenpersoneel komt ons meteen tegemoet zodat we niet nog van een voorlopig ponton naar onze definitieve ligplaats moeten, da’s meegenomen met onze problemen.
Oef! Aangekomen in het stuk  waar we zo naar uitkeken.
We doen ons in het stadje tegoed aan een plaatselijke schotel (allemaal zeevruchten) vriendelijk voor ons klaargezet door de uitbater terwijl we met 2 australische ingenieurs (ook zee-geïnteresseerden) een babbeltje slaan.
Na nog wat Baccardi’s, wijn en pintjes kruipen we er onder. Het oplossen van de problemen en de opruim en was zijn voor morgen….

Zaterdag 16/10 A Coruña, ter plaatse.

Die A voor de stadsnaam heeft te maken met het plaatselijke Galicisch dialect, de Spanjaarden gebruiken “La”. Dat is wat me door een mooie en vriendelijke jongedame in het “Officina de Turismo” verteld wordt.
ontbijten met vers brood, douchen, mazoutfilters controleren, de was doen, de boot en de hele reutemeteut opkuisen is wat we hier veder doen. De mazoutfilter  zag serieus zwart, dus we houden het er op dat vuil de oorzaak moet zijn geweest. De hele tank leeghalen lijkt geen optie, we laten de motor, tijdens het kuisen van de boot nog 3 uur draaien en hij begeeft het op geen enkel moment. Probleem opgelost, en wij blij! Onze buurman (in een catamaran) komt een kijkje nemen en een babbeltje slaan. Of hij soms tonijn lust? Natuurlijk! We kunnen hem met twee heerlijke filletjes plezieren.
Het weer is hier verder mooi, zonnig, soms wat fris maar heel aangenaam voor de tijd van het jaar.
A Coruña is een grote stad, veel schoon volk op straat, van alles te zien en te bekijken en we gaan ook vandaag in een klein restaurantje iets eten, ditmaal een vleesschotel, lekker klaargemaakt op de bbq.  Jef is de Puk code van zijn SIM kaart van de gsm al een tijdje kwijt en hier kan je dat natuurlijk vinden. Met een nieuw (spaans) nummer loopt hij hier te gsm’en door de straten van Coruña   alsof hij nooit niks anders gewend was. Want ze hebben nu in Arendonk  ineens ook door dat hij terug bereikbaar is…

Zondag 17/10 A Coruña tot Finisterra.

Luc gaat om brood in de ochtend, maar naast veel nachtbrakers is hier niet veel te vinden: alles gesloten. Dan trekken we maar onze plan met wat er nog is (wat oud brood van gisteren in de oven), en we hadden ook nog een ingepakt brood in de voorraad liggen dat we ook kunnen roosteren in de oven.
rond 9.00u verlaten we de haven. We onthouden de heerlijke douches, niet echt duur (14€/nacht), aangename stad, goede voorzieningen in de haven (droogkast was zelfs gratis),…
aanvankelijk is de zee kalm, maar Joep voorspelt toch woelige zee rond de kaap van Finistera, en dat klopt….Over de middag vergast Jef ons op een lekkere Ravioli, wederom klaargemaakt in de wiebelende keuken. We krijgen na 10 tot 15 mijl die zware deining die voorspeld was en varen dan verder op de motor (zonder problemen) en het groot zeil tot aan een baai vlak achter Finistera en hebben er dan 71 mijl doorgedraaid, niet slecht. We hebben het weer gehaald. De windsterkte zit daar zeker voor iets tussen, (we hebben windsterktes gehad tot 30-35 knopen). Bij aankomst in de baai gaan we enkel op de motor naar binnen om er te ankeren. De lier is nog al licht voor ons anker en laat het afweten maar het lossen van het anker levert verder geen problemen op. Naast ons bevindt zich nog een vissersboot die even zijn licht ontsteekt als we er toekomen, maar ze zijn dat hier wellicht gewend. We eten nog een snackje en drinken een pintje of porto en  kruipen er dan onder. Gedurende de nacht neemt de wind sterk toe en het fluit serieus tussen de kabels en het tuig op het dek, je waant je in een western.

Maandag 18/10 Finistera tot Baiona.

 Luc is blijkbaar de enige die tegen de morgen aan zegt dat hij goed geslapen heeft…De ketting van het anker maakte wel regelmatig een schuurend geluid vlak bij de kajuit van Luc ( dacht dat er onweer op komst was..).  Wat een windhol is het hier volgens Joep! Jef fabriceert een lekkere koffie en spek-met- eieren- ontbijt met zelfgebakken broodjes uit de oven.  Intussen heeft Jef info gekregen van Rudi betreffende onze terugreis met de vlieger: het gaat 4/11 worden, dan kan het nog een goedkoop ticket worden en moet het haalbaar zijn qua tijd. We moeten er ook op rekenen om een dag of twee te voorzien om alles te regelen voor de boot, dingen op te bergen, nog wat werkzaamheden uit te voeren, enz…
Het lichten van het anker gaat met behulp van een schroevendraaier op de zekering van de lier toch automatisch dank zij Joep (enkel het laatste stukje moet met de hand) en rond 11.00u zijn we weg. Na de afwas, nog een zelfgemaakte tonijnsalade klaarmaken, enz , dat neemt wat tijd in beslag . We willen de dingen een beetje op orde hebben want zijn van plan om de nacht door te steken zodat we in Porto, of in de buurt daarvan kunnen aanmeren. De tocht is prachtig, mooi weer,  fris maar zonnig en we blijven gans de tijd langs de Spaanse kust zeilen waardoor je natuurlijk een mooi zicht blijft hebben op de kuststrook. Onze thermometer geeft 12 graden aan terwijl het in België vroor vanmorgen…
tot ongeveer 14.00u hebben we goede wind (15 tot 25 knopen) waardoor we een snelheid halen tot  7 knopen met het grootzeil en de Genua. De nacht gaan we wellicht ingaan met grootzeil en motor, want de wind begint rond 15.30u te gaan liggen en dus varen we met grootzeil en motor tot hij…sputtert..! Het is nu duidelijk: de vuile filter die we vervangen hebben is terug aangetast . Wellicht gaat het dus toch om vuile diesel uit Camarêt…De nieuwe filter heeft 3 uur stationair gedraaid, en daarna nog eens 4 uren effectief, da’s te weinig voor normale omstandigheden.
De kaarten worden er bijgehaald en we gaan vandaag de haven van Baiona binnenvaren om een nieuwe filter te halen en eventueel de mazouttank volledig leeg te halen.
In afwachting van onze aankomst maken Joep en Luc het eten klaar op de boot.  Bami en nasi die nog in onze frigo lag en die dringend op moet. Volgens Luc, èn een zeilboekje van Jef, mag je met de geldigheidsdatum wel wat schuiven op zeiltocht…).  Het lijkt weer te beteren met de zeeziekte van Luc, want hij maakt het slaatje beneden in de keuken bij Joep klaar (de eerste maal sinds het vertrek).
Voor de haven komt nog een kleine school dolfijnen ons gezelschap houden voor een korte tijd en rond 8.15u varen we binnen. Ook hier komen de mensen van de havendienst ons meteen tegemoet om dadelijk te kunnen aanleggen en helpen ons daarbij een handje. Dat hadden we niet in de Franse havens. Jef en Joep gaan nog een pintje drinken en verkennen waar we morgen eventueel onderdelen kunnen bekomen. Er is een aeronautic winkel in de haven maar voor de filters die van Vetus zijn moeten we misschien 20 km verder met de wagen (taxi of zo) zien te geraken. Maar da’s voor morgen….

Dinsdag 19/10 Baiona ter plaatse…

We starten laat aan onze karweien vandaag. Af en toe uitslapen mag ook eens. Jef is al naar de bakker geweest als Luc en Joep aanschuiven. Er wordt nog wat doorgepraat over de baccardi’s en pintjes van de vorige avond en de spaanse vrouwen in de kroeg (Mas bièn!).
Wat moet gebeuren wordt aangepakt: de tank wordt leeggepompt en Luc probeert nog ergens in het vissershaventje een schipper te vinden die de diesel (nog bruikbaar voor een tractor of zo…) kan gebruiken, maar de Spanjaarden vertrouwen het zaakje niet. Het is nochtans “for free” hé, mannen. Waarom doen wij hem dan weg? Ok, dan maar in de container in de haven weggieten. De kleur (grijzig) staat ons niet aan, erg troebel…
Naast ons ligt een “vette” catamaran, de eigenaar een man uit de oliebusiness van Florida is best een aangename kerel. Hij laat ons de boot eens zien van binnen (prachtig) en we plezieren hem en zijn vrouw met drie stukken tonijn uit onze frigo.
Het weer is hier prachtig (tussen 15 en 20°) en dat is dus wel even vakantie nemen. Voor de rest van de dag lanterfanteren we maar een beetje voort. Luc bezoekt het stadje en de toeristische dienst en belt wat over een weer naar Oikoten waar de staptocht vandaag gevierd wordt met de aankomstreceptie .  Joep doet nog een rondje op het kasteel bij de ingang van de haven.
In Baiona ligt ook de boot (of een replica) waarmee Colombus de overtocht naar Amerika maakte, maar de bezoekuren komen ons niet uit om het te gaan bekijken.
We stappen met ons drie de Kebap zaak binnen tegen de avond, en met een filmpje (dvd) op de boot (ik bespaar jullie de titel) en een biertje is het weer slaaptijd….
Morgen na het ontbijt, het tanken van de boot met diesel en water, kiezen we weer voor de open zee. Tegen dat jullie een volgend bericht van ons ontvangen zitten we dus in Portugal en laten we weer iets van ons horen.

Sea(!) you!
Jef, Joep en Luc.

5 responses so far

Oct 12 2010

Verslag 2 Camaret

Published by under Reisverhalen

Verslag 2 van onze zeiltocht Goes – Canarische Eilanden.

Zondag 10/10, maandag 11/10, dinsdag 12/10  Camerêt.

Bekomen, opruimen, eten maken, het stadje ingaan om boodschappen te doen.  Alle dagen verse bagetten van de bakker. Jullie weten wel dat je hier immers niet naar een Frans brood mag vragen zoals bij ons, want àlle broden zijn hier Frans… J.  Verder gebruik maken van de faciliteiten van de jachthaven (douchen, onze was doen, enz..) is wat we hier voornamelijk doen. We zijn ’s zondags ook mosselen gaan eten (valt hier best mee). Daarna zijn we de enige  Ierse pub binnengestruind waar ze nogal wat Belgische bieren verkochten. De fransen kunnen wel niet veel engels spreken om zich verstaanbaar te maken. “Yes” is het zo ongeveer…

Luc heeft z’n hele meegebrachte zak noten vandaag zitten kraken kwestie van mondvoorraad te hebben, Jef en Joep hebben gisteren  uitgebreid boodschappen gedaan met een aantal “snelle maaltijden” zodat we al varende niet teveel tijd hoeven te steken in het eten maken. Patatten schillen op een wiebelende boot is trouwens niet alles. Verder hebben we ons gisteren geïnstalleerd om naar “Wind” te kijken, de DVD omtrent US Cup  zeilen. Jullie zien het : wij zijn brave en gewetensvolle jongens die maar één ding voor ogen hebben: het einddoel van onze tocht te halen door ons maximaal voor te bereiden….

Alle gekheid op een stokje: Camarêt is een mooi stadje. De huizen, de omgeving, de zee, de jachthaven, het is allemaal prachtig maar gezien het seizoen ook relatief rustig.

Het was ons plan om dinsdagmorgen te vertrekken maar na bestudering van de weerberichten hebben we besloten om pas woensdagmorgen onze overtocht naar Spanje aan te vatten. Ofwel varen we dan na ongeveer 3 etmalen La Corruna binnen in Noord Spanje, maar als het weer en de omstandigheden het toelaten zouden we eventueel ook nog de kaap rond Finisterre wilden ronden omdat die over het algemeen wat woeliger is.

De wind zit normalerwijze goed tot ongeveer vrijdag-zaterdag.  Noordoostenwind, 5 tot 6 beaufort, afnemend naar 3 tot 4 (hopen we) tegen vrijdag.

We hopen dat de meesten ondertussen doorhebben hoe ze ons moeten localiseren: www.marinetraffic.com en vervolgens op search “Marica”intoetsen. Dan zie je waar we liggen en krijg je onze gegevens (snelheid enz. te zien)

Wellicht gaan jullie dus de eerste drie dagen niet veel van ons horen, en indien we zouden doorvaren (dat kunnen jullie dan zelf wel vaststellen) kan het nog wat langer zijn. Onze dieseltank is gevuld, water vullen we morgenvroeg bij.  Jef heeft vanavond sterk voer klaargemaakt: pattaten met saucis en bonen in tomatensaus (kwestie van genoeg wind te hebben morgen).  Vanavond  allemaal nog eens onder de douche en op tijd slapen. Dat doen we allemaal overigens heel goed, misschien de zeelucht?

Heel veel groeten van ons allemaal en tot over een paar dagen….

Jef, Joep en Luc

4 responses so far

Oct 10 2010

Goese sas-Camaret

Published by under Reisverhalen

Verslag 1 van de zeiltocht van Het Goese Sas naar de Canarische Eilanden met Jef, Joep en Luc

Hoi allemaal,

Het is nu zondag 1 0 oktober en we schamen ons een beetje dat dit het eerste officiële verslag is dat jullie van ons ontvangen, maar het is hier archie-druk op onze tocht, problemen met internet, zeeziektes (eigenlijk enkel voor rekening van Luc), ons aanpassen aan onze nieuwe levensstijl (koken op een wiebelende boot bijvoorbeeld) en op zoek gaan naar de juiste en goeie “facilities” in de havens om onze stinkende lijven na een etmaal of twee varen te kunnen schoonblinken.

Eerst over de AIS:

Voor degenen die het al probeerden maar voor wie het niet lukte: neem even contact op met Marieke van Joep want haar lukte het wel door de volgende gegevens bij in te vullen: MMSI: 205635210 en onze callsign: OR 6352. Dan zouden jullie ons moeten kunnen vinden….

Neen Rudi, wij hebben nog geen boten gekaapt en voor Rik: aanvaringen met tankers hebben we ook nog niet ondernomen…
We overlopen even in chronologische volgorde, dan zijn jullie weer terug mee….

Donderdag 30/09 Vertrek in Goes.

Heel erg bedankt aan iedereen die ons is komen uitwuiven. Al zijn we stoere zeebonken (dachten we) het deed toch deugd om jullie daar zo bezorgd naar ons te staan turen tot we in het Sas verdwenen…Het ging goed op de Oosterschelde, maar na het Sas van de Zeelandbrug,  vanaf de open zee viel het voor Luc niet meer mee (tiens, dat rijmt ook nog). Gelukkig hadden Joep en Jef een emmertje voorzien (dat diende eigenlijk voor iets anders) waar Luc zo goed als de hele namiddag en avond heeft zitten in kotsen. We hebben de nacht doorgevaren met Jef en Joep aan het roer  en zijn dan even aangelegd in Boulogne.

Vrijdag 1/10 in Boulogne sur Mer  

Voornamelijk om Luc wat vaste grond onder de voeten te geven. Douchke nemen, brood halen bij de verse bakker, uitgebreid eten maken (verse pompoensoep). Jammer genoeg geen internet wegens problemen met de Wifi zodat we jullie daar al niet op de hoogte konden brengen.

Zaterdag 2/10 Boulogne – Dieppe

Rond 9 uur de haven van Boulogne uit. Luc krijgt het roer in handen geduwd door Jef, en dat helpt blijkbaar wat om de zeeziekte op de achtergrond te krijgen, samen met een doosje pilletjes van Joep.  We hebben op een zeker ogenblik wel de indruk dat onze schroef hapert. Zeewier dat hier rijkelijk rondzwerft?
Aankomst in Dieppe, Rustige zee gehad. Bij aankomst gaan we er eerst eentje drinken in “Le Pirate”, daarna stooft Joep een schotel Nasi Goreng klaar en dat kikkert op. Dieppe is overigens een fijn haventje, mooie kade en natuurlijk, hoe kan het ook anders, overal zeilboten. Omdat we niet altijd de goeie weerberichten kunnen opvangen via de Marifoon (die zijn soms nog al onduidelijk en niet altijd verstaanbaar, zelfs met het Frans van Luc) krijgt Joep regelmatig SMS-weerberichtjes van Marieke met een goeie interpretatie voor ons er bij. Bedankt Marieke voor je rol als lange-afstands-weervrouw! Weersomstandigheden en –voorspellingen zijn voor ons zeevaarders immers van levensbelang.

Zondag 3/10 Dieppe – Cherbourg.

Om 9.00u zijn we “schuppes”…We hebben geen havengeld betaald aangezien we ook geen gebruik hebben kunnen maken van de “facilities” die een haven normaal biedt (douches en toiletten WAREN niet toegangkelijk,..). Op weg dus naar Cherbourg. We installeren voor het eerst de windvaan vanachter op de boot. Een prachtige installatie die je toelaat om op automatische piloot te zeilen zonder gebruik te maken van de motor: geen diesel nodig dus en de windvaan stuurt je in de juiste richting. Als de zee later wat woeliger wordt schakelen we de windvaan uit en zeilen verder op het grote zeil en de motor. Het is een serieus eind, en dus werken we met aflossen van wachten. ’s Nachts varen is speciaal, maar met de radar en de plotter (scherm vooraan in de boot dat werkt als een GPS en je een overzicht geeft van de te volgen weg op zee) loopt het gesmeerd. Luc heeft vandaag nog een zeeziek-intervalletje ondanks de pilletjes, maar gelukkig niet meer zo erg als de eerste dag.  Prachtig tijdens zo een zeenacht zijn de fosforglinsteringen in de golven (vergelijkbaar met vuurvliegjes op het land), de ondergaande en opgaande zon, de golfslag, de stilte ook en de sterrenhemel (al hebben we nu regelmatig bewolking en dus ook regen).

Maandag 4/10 Om 6.15u varen we Cherbourg binnen…

We meren aan op een voorlopige steiger gezien de havendiensten nog niet open zijn. We doen eerst allemaal nog een dutje tot 10.30u. We zijn nog maar net op als we “bezoek” krijgen. 4 jongens komen in een motorbootje op ons af. Of ze even binnen mogen komen? Franse douane, op zoek naar:  geld, drugs, wapens, smokkelwaar, vrouwen(handel?),…..Uiteraard moeten ze alle papieren van de boot  zien, de identiteitskaarten, en de hele rimram,  en vervolgens halen ze onze kajuiten ondersteboven, kijken in alle zakken en tassen tot in onze bakskist toe (ruimte achteraan de boot voor het materiaal), en vinden, buiten het alarmpistooltje in het bureau, niks om verder over na te denken. We hopen dat we dit niet in alle havens hoeven mee te maken. .
We lopen daarna even de haven in om iets te eten.
Bij terugkomst duikt Joep even naar de schroef omdat Jef bij het binnenvaren toch nog enige weerstand gewaar werd bij het achteruitvaren. Een rondgedraaid  stuk visnet rond de schroef komt boven water…(!)  en daarna kan Joep de douche in. We voorzien pas woensdag te vertrekken gezien de studies van het weer voor de komende dagen, de zeestroming waar we moeten mee rekening houden. En dus maken we van die tijd gebruik om op dinsdag 5/10 en woensdag 6/10 de boot van buiten en van binnen eens goed onder handen te nemen, want tijdens het varen komt dat er allemaal niet van. Bij het uithalen van het grootzeil veroorzaken we een scheur waardoor we morgen naar een zeilmaker zullen moeten gaan. De rest van de dag gebruiken we om kleine herstellingen en aanpassingen uit te voeren, de weersvoorspellingen op te halen via UGRIB, uitgebreid eten klaar te maken (spaghetti,….), op tijd te aperitieven, mails  beantwoorden (in het café hebben we internet ontvangst), de was te doen (was die hangt te drogen wordt hier “klamme lappen” genoemd!),Luc maakt z’n vest nog eens extra waterdicht, afwassen en kuisen (ja, ja…!), uitzetten van de nieuwe routes op de plotter, diesel en water  tanken,….We hopen dat jullie een beetje snappen dat we er niet in slagen om elke dag berichten door te sturen. J.

Het blijft de ganse dinsdagnacht regenen, en de vooruitzichten voor woensdag zijn ook niet goed, waardoor we pas donderdagmorgen zullen aanzetten. De zeestroming zit ook niet mee, en dat betekent dat je eigenlijk al je energie en diesel moet opgebruiken om zo goed als niet vooruit te komen…..Het weer is intussen opgeklaard, tegen woensdag hebben we een prachtige sterrenhemel die we kunnen bestuderen met het programma dat Joep op z’n telefoon heeft staan. Mooi.

Donderdag 7/10 Cherbourg – Geursenay (GB), haven van St Peter Port.

Joep voorziet dit eiland aan te doen als tussenstop voor we het kanaal doorvaren. Jef vaart de haven uit. We hebben prachtig weer, open hemel, voldoende zeestroming. In het algemeen komen we weinig andere zeevaarders tegen, logisch in dit seizoen, maar vandaag is het weer wel een echte meevaller. Je ziet de eilandjes ook al van ver liggen en dat is een mooi zicht, zeker bij dit weer. De inkom van de haven is bezaaid met kleine bootjes kris kras door mekaar waar Jef handig tussendoor laveert om aan te meren aan een voorlopig ponton. We gaan de eigenlijke jachthaven niet binnenvaren want dan moet je, om uit te varen, wachten op het geschikte tij. Dus blazen we de bijboot op en peddelen we even naar de overkant. Aangezien het hier engels is dient ook betaald te worden in ponden. Ze geven wel terug op euro’s, maar dan met engels geld en aanvaarden alleen briefjes, dus je kan niet passen met kleingeld…: allé, afzetterij…We moeten maar een paar dingen hebben (boter, brood) en maken van de gelegenheid gebruik om een bruine kroeg of pub binnen te stappen waar we elk een Guiness achterover slagen als echte zeebonken. Jef en Joep nog een tweede en Luc een glaasje wijn. Ja, ja mensen van dat zeilen krijg je dorst! Jef heeft er moeite mee, want na het lekkere eten werkt de zeelucht (en die Guiness) zo goed dat hij meteen in slaap valt en er om 9.30u intrekt! Overigens slapen we alle drie zeer goed, en dat doet deugd.

Vrijdag 8/10 St Peter Port – Baai van Trebeurden (ankeren).

De Engelsen zijn zeer duur voor hun “facilities” (24 pond!), waar we, gezien we voor de haven lagen, eigenlijk geen gebruik van hebben kunnen maken, maar we raken er niet langs. Het weer is vandaag prachtig en voor het eerst zeilen we met de volle uitrusting; Groot zeil, Genua en Bazaan. Over de middag maakt Jef al varende een lekker soepje waarvoor Luc moet passen (de zeeziekte is nog niet helemaal over..). pas in de namiddag, door zelf het stuur over te nemen, gaat het weer een stuk beter.  En als Joep wat later de wiegelende “kombuis” binnenstapt en met dampende borden bami met z’n eigen recept van pindasaus boven komt, kunnen we er weer tegen. We ankeren op deze plaats omdat we dan morgen snel kunnen doorvaren naar Camerêt met de goeie zeestroming en wind. Het aanmeren in zo’n baai is kunstwerk en spannend, maar we zijn met Joep in goede handen. De radar, de plotter en alle techniek die we aan boord hebben is nu van onschatbaar belang. Dus het anker wordt gevierd en blijft stevig liggen tot ’s anderendaags. Ook vannacht weer een stralende sterrenhemel. Half nacht (2.00u) laat Jef nog even de wekker aflopen voor een ankercontrole, maar het blijft liggen waar het ligt, en onze boot dus ook…

Zaterdag 9/10 Baai van Trebeurden – Camerêt

We vertrekken met mooi weer. Ik citeer even uit het logboek.  We starten om 10.00u. Na een uurtje is de wind die we voorzien hadden weg en moeten we op de motor varen. Jammer, maar helaas. Onze snelheid is ook erg laag (aanvankelijk 4 tot 4,5 knopen, maar dat valt later terug tot 2,5 a 3 knopen. Dus een beetje een mentale kraker want we zullen meer tijd nodig hebben dan ingeschat en gaan dan waarschijnlijk toch bij avond of nacht toekomen, wat we liever niet doen.
De Jan Van Genten (grote zeevogels) vliegen al enkele dagen met ons mee, maar vandaag hebben we ook  de eerste dolfijnen gespot (wel maar heel even). Later op de dag krijgen we meer stroming mee en dan gaat het weer wat “lekkerder”. We moeten wel de kaap ronden rond Brest en vandaar doorvaren naar Camerêt, en uit ondervinding weet Joep dat daar wel eens “turbulenties” op zitten. Je kan dat effect een beetje vergelijken als je een tuinslang op volle sterkte even onderdompelt in een emmer water. Maar dan véél en véél groter..! dat is wat we te verwerken krijgen in dat kanaaltje, dat overigens “Le Canal du Four” of het ovenkanaal genoemd wordt. Ik denk dat die oven staat voor “warmte”, en die warmte heb ik alleszins ondervonden toen we daar op ons bootje stonden. Vergelijk het als volgt: je zit of staat ergens op een plaats. Sla nu, zonder je te bewegen, je ogen naar het plafond of de ruimte waarin je zit. Dààr is de punt van de boeg van de boot, en dààr is een machtige golf…..!  Jongens, jongens (en ook meisjes) in één klap zijn we een onoogelijk klein scheepje op die machtige oceaan. Wat op het dek staat (tassen, boeken, brillen,..) en dat niet vasthangt dondert naar beneden. Jef waarschuwt me om niks op te rapen (ik dénk er zelfs niet aan..) want wie nu overboord valt is even niet te vinden. In tegendeel, links in de buiskap (in zeemanstaal is dat bakboord), de plaats waar ik me bevind, is de metalen buis vast ingedrukt..! Het duurt misschien alles bij mekaar nog geen 5 minuten, maar al die tijd blijft Jef knap sturen (van stuur wisselen gaat nu zelfs niet meer) en blijft Joep koelbloedig aanwijzingen geven (een beetje meer bakboord, wat gas bijgeven,..).

Ik hoop dat jullie begrijpen dat we bij aankomst in Camerêt (12.30u), waar de zee nu voor mij super kalm aanvoelt, ruim de tijd nemen om toch nog een biertje, of een chocola met rozijntjes te verorberen boven op het dek. Het is zelfs een beetje onwezenlijk want de temperatuur voelt hier nu heel aangenaam, we zitten te genieten en het is 1.30u als we de kajuiten instappen…

Zondag 10/10 Camerêt.

Heerlijk douchen en ontbijten, genieten van de omgeving en de baai. Eens over de muur van de haven gaan kijken om te zien waar we gisteren doorgekomen zijn, een lijstje opmaken van wat we allemaal te doen hebben (waaronder dit verslag schrijven) en ons grondig voorbereiden op het volgende deel, namelijk de oversteek van Camerêt naar Spanje of Portugal via de Golf van Biskaje. Dat laten we jullie in een volgend verslag wel weten. Op het ogenblik dat ik dit zit te schrijven hebben Joep en Jef al wat werkzaamheden aan de boot uitgevoerd (onze watertoevoer in de keuken liep niet vlot, één en ander moest (terug) vastgezet worden, de afwas moest gedaan worden, de boot moet bovendeks terug afgespoten worden en straks moet ook het onderdek terug in orde gezet worden…..See you!
Aan iedereen thuis heel veel groeten. Jef, Joep en Luc.

2 responses so far

Aug 29 2010

Alles klaarmaken

Published by under Reisverhalen

Het is zondagmorgend 29 augustus en ben bezig om deze site een beetje te leren kennen zodat ik wanneer ik onderweg ben regelmatig een verhaal kan schrijven over het reilen en zeilen over hoe het op onze weg naar Brazilie verloopt.

Onze plannen zijn van op 2 oktober 2010 te vertrekken,maar er moet nog heel wat gebeuren en we zullen onze tijd goed kunnen gebruiken.

Om onze boot zeewaardig te maken moeten we haar nog uitrusten met een nieuwe kaartplotter,radar,AIS en er voor zorgen dat we dat we tanks voorzien zodat we meer drinkwater kunnen meenemen.Woensdag 1 september beginnen we er aan en we zullen onze tijd goed kunnen gebruiken om alles klaar te krijgen.

Ook kan je in ons gastenboek iets schrijven.Elke keer dat we online kunnen gaan beantwoorden we ze.

Groeten van op de Marica van Luc,Joep en Jef.

23 responses so far

Next »